Benim bedenim, benim kararim!

Herkese merhaba!

Cok sinirliyim, Turkiye gundemi aklima geldikce sinirim iyice tepeme cikiyor, biraz ic dokup rahatlama niyetiyle basladim yazmaya.  Mesele tabii bu sezaryen-kurtaj diye baslayip iyice dallanip budaklanan mesele.  Ben bu konunun ne gibi politik sebeplerle boyle paaaat diye gundemin ortasina dusuverdigi ile ilgilenmiyorum (o da ayri rezillik ama simdilik kenara koy).  Her ne sebeple olursa olsun kadinlarin bedenlerine ait alacaklari kararlarin sinirlanmasini, hatta o kararlarin devlet tarafindan verilmesini, ve bunlari savunanlari saskinlik ve hayretle izliyorum.  Kadinlarin kurtaj hakki en temel haklarindan biridir, ona el konulamaz, tipki ozgurce sevisebilme, istedigiyle evlenebilme, isterse evlenmeme, calisma, istedigi zaman, istedigi sekilde, istedigi siklikta cocuk sahibi olma, istemezse hic cocuk sahibi olmama, guvenli seks hakkina bilgi ve dogum kontrol yontemlerine kolayca ve ozgurce erisebilme haklari gibi.  Sen bu haklari tanima, kadinlari cahil birakmak, onlari eve hapsetmek icin elinden geleni yap, hapsolduklari evlerde siddete ve tecavuze maruz kaldiklarinda tecavuzcuye bir madalya takmadigin kalsin, sonra da “kurtaj yapiyollaa, kurtaji dogum kontrol yontemi olarak kullaniyollaaa, sevisiyollaaaa!” diye ortaligi birbirine kat.

Gecen hafta yazmistim ya, hamileyim, bebegin kalp atislarini ilk defa duydum, duygu patlamasindan geberip gidecektim diye.  Hatta bu bebegi ne kadar uzun sure ozlemle bekledigimizden de haberdardir okuyanlar.  Su anda varolusunun sadece 6. haftasini bitirmis vaziyette (hamileligin 8. haftasi bitti) ama bu kisa sure icinde bile oyle baglandik ki ona.  Varligini ogrendigimden beri her sey onun etrafinda donmeye basladi.  Yedigim ictigim oturusum kalkisim hep “Aman ona yarasin!” “Aman ona bir sey olmasin!”larla belirleniyor.  Bu muhtesem hisleri isteyen her kadinin, istedigi bir zamanda yasamasini dilerim.  Ama icimdeki minik balik tipli insan musvettesine boyle delicesine bir sevgi ile baglanmisken bile hamileligi ve anneligi istemeyen bir kadinin zorla anne yapilmasi kadar gaddarca bir sey dusunemiyorum.  Ben hamileligi cok istemis ve sonunda hamile kalabilmis bir kadin olarak kendimin ve hemcinslerimin rahimleri uzerinde kendilerinden baska birilerinin soz sahibi olma cureti gosterebilmelerine yuh diyorum.

Insallah hamileligim devam ederse, testler baslayacak.  Cesitli testlerle icimdeki bebenin kromozomal bozukluklari olup olmadigina bakilacak.  Mesela -butun kalbimle oyle olmayacagini umsam da- bebekte down sendromu tespit edilirse, o bebegi aldirip sonra da bir sure hayata kusecegim.  Bu dunyaya hayati boyunca zorluk cekecek, hayati boyunca toplum tarafindan dislanacak, hayati hep bir mucadele ile gecmek zorunda olacak bir bebegi bile bile getiremem.  Oyle bir “ozel cocuk” buyutmeyi ben beceremem, o kadar guclu bir insan degilim.  O buyuk sorumlulugu uzerime alamam.  Cocugum hayatin kenarina itilip “beni neden dogurdun bile bile?” diye hesap sorar diye korkarim.  Sevmek, canini verecek kadar sevmek de yetmiyor bazen, vazgecmek daha iyi bir cozum olabiliyor.  Ben 1 aydir hayatimi etrafinda pervane ettigim, sebep oldugu bulantilara ve bitkinlige “oh ne guzel, demek saglikli ve buyuyor iceride” diye sevindigim bu minik baligin kromozomal bozukluklari varsa ondan vazgecebilme hakkimin olmasini istiyorum.  Oturup kalkip bir terslik olmamasini diliyorum, olur da bir terslik olursa dunyam basima yikilacak biliyorum ama “ozel” bir cocuk sahibi olup olmayacagima oturup esimle ben karar vermeliyiz. Devlet degil, mahkemeler degil, doktorlar bile degil. Biz, annesi ve babasi.

Kurtaj hakki karsitlarinda oyle bir hava var ki: “ooh, sevisirken iyiydi! hoop, gidip aldirivereceksiniz simdi katiller!”  Sanki kadinlar kurtaj masasina yatarken gobek ata ata yatiyorlar, sanki bu bizler icin bir hobi.  Hic basima gelmedi, nasil bir histir bilemem.  Ama bunu yasamak durumunda kalma ihtimalim var, onu dusundukce -sirf dusuncesiyle bile- aglamaya basliyorum.  Cinselligini yasayan (evli olan ya da olmayan) kadinlarda sanki vicdan yok, sanki o karari alirken icleri parcalanmiyor.  Kadini insan yerine koysalar, onu anlamaya calissalar bu sacma muhabbetlere hic girmeyecegiz ama kadinin kendisi icin ne istedigi, cocugu icin ne istedigi, ailesi icin ne istedigi onemli degil ki.  Onemli olan devlet buyuklerimizin kadina bictikleri rol: kulucka makinesi, anne tavuk, otursun kumesinde.  Hay Matrix’teki gibi ureseydi insanlar, kulucka makinelerinde buyutulselerdi yasayabilme yetileri gelene kadar, belki kadinlari rahat birakirlardi.  Kadin kurtaj icin masaya yatarken emin olun sizden cok dusunmustur o cocugun hayatini, ona verebilecegi imkanlari, ona yapabilecegi anneligi.  Siz “anne olacagisinizzz!” dediniz diye anne olmuyor kadinlar, kendi iclerindeki hislerle, cocuklari icin kurduklari hayatla oluyorlar.

Son olarak iki sey daha yazacagim: 1. Amerika’da da Turkiye’de de dogmus insanlarin hayatina hic deger vermeyen tiplerin embryo/fetus “hayat”i pesinde kosmalari ne buyuk tezat.  Burada olum cezasi konusunda kil kipirdatmayanlar, Turkiye’de gencecik cocuklarin daglarda olume gitmelerine ses cikarmayanlar dogmamislari zorla dogurtmaya calisiyorlar.  Oldurecek daha cok insan olsun diye herhalde.

2. Bence kurtaj hakki hakinda bir politikacinin soyleyebilecegi en guzel seyi 2009 yilinda Obama soylemis.  Adamin dedigi ozetle su: “Kurtaj ahlaki ve etik boyutlari olan bir sey, bazilari gibi bu boyutlarini yadsimanin hata oldugunu dusunuyorum. Ama kadinlarin kurtaj hakkini savunuyorum cunku hicbir kadin bu karari oylesine (kullandigi kelime: casually) aldigini dusunmuyorum. Bir kadin bu karari alirken kendisiyle, ailesiyle, cevresiyle, doktorlariyla, dini liderleriyle gorusup dusunup alir bu karari. Durum buyken bir kadin kurtaj olup olmama kararini vermekte bir politikacidan, temsilciden veya baskandan daha yetkindir. Asil istenmeyen hamilelikleri onlemek uzerine calismamiz lazim.”  Bir buna bak bir de bizimkine, ic karartici!

Yazdim yazdim, rahatlayamadim.  Kendimi bu konudan soyutlamam lazim, elimden bir sey gelmiyor zaten, goz gore gore gidiyor hakkimiz.  Bu konuyla ilgili daha fazla haber maber okumamam lazim yoksa kurtaj hakkini kaybedecek diye sinire kesip bebegini dusuren ilk kadin ben olacagim.  Tayyip katil olur o zaman, yapisirim yakasina, benden soylemesi!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s