Iki ucu boklu degnek

Bugun 15+6’yiz, 16. haftanin yazisini yazmak son gune kaldi.  Bugun ebe muayenemiz vardi da ondan da bahsedebileyim diye beklettim yazmayi.

Gobegim buyuyor, bu blog yazilarinin tepelerine koydugum fotograflarda sanki hala bir degisiklik yokmus gibi gorunuyor ama buyudu kerata.  Artik “ay yemegi cok kacirdim” ya da “ay bugun cok gazim var, ayran ictim karnim sisti” gobegindense hamile gobegi gibi.  Hani yabanci biri baksa buyuk ihtimalle “Kac ayliiiik?” diye sorup gobegime dokunmaya kalkmaz, o seviyede degil ama eski gobegim yok artik. (Sonradan farkettim, bu gobek resminde kirmizi bluzumun dikisinden asagi dogru damarim belli oluyor! Cilt gerildikce damar cort diye ortaya cikti!)  Bir de soyle bir resim koyayim, cumartesi gunu bilgisayari apple store’a tamire goturmemiz gerekti, gittigimiz alisveris merkezinde cektik.  Artik gobek cikmaya basladi ya, disari ciktigimizda kocambeye “cek, cek” diye zorla fotograf cektiriyorum.  E yani, gunler hizla geciyor, bebegin gelisine 170 gunden az kaldi, bu anlar geri gelmeyecek, belgelemek lazim, sonra guzel anisi olur!  Ne dersiniz, kiz gobegi mi erkek gobegi mi?  Bahisler devam ediyor, birkac haftaya ogrenecegiz cinsiyeti!

Hamile kalmaya calisirken hamile olma hissini de en az bebegin kendisi kadar cok arzulamistim.  Hep hayal ederdim nasildir diye.  Simdi yolun yarisina dogru hizla yolaliyoruz ama ben hamilelikten bir sey anlamadim 😦 Ilk baslarda bitkinlik, bulantilar, igrentiler, simdilerde reflu ile alakali mide rahatsizliklari, kalcamin ic kisminda ve belimde agrilar.  Bugun agrilarim iyice beter, bir de ebe donusu midem bos kaldigi icin feci kazindi, eve gelince de sizip kaldim tansiyon dustu galiba, sonra da bir guzel aglama krizine girdim yine.  Niye oyle sacma sapan agladim bilmiyorum, kocambey de anlayamadi yazik.  Bazen diyorum, keske hissettiklerimi aynen hissetmesini mumkun kilan bir alet olsaydi.  Disaridan gorunen pek bir sey yok hamileligime dair bazi irilesen uzuvlar haric ama icimde ne firtinalar kopuyor, bulantilar agrilar.  Bunlari onun ya da baskasinin anlamasi cok zor.  Diger hamile kadinlar daha iyi empati gosterebiliyor, ama tabii herkesin hamileligi daha farkli geciyor.

Cumartesi gecesi oturmus Fellowship of the Ring izlerken karnimda bir sey hissettim anlik. Bir baloncuk pit diye patlamis gibi.  Gazdi diyecegim ama degildi, cok farkliydi gaz hissinden.  Sonraki gunlerde cok uzandim, tatli yedim tekrar hissedebileyim diye ama bizimki pek yuz vermedi.  Ebe su anda daha cok kucuk (armut veya avocado kadardi bu hafta) oldugunu, ancak yuzeye cok yakin oldugunda hissedebilecegimi soyledi.  Birkac haftaya artik giderek daha net hissetmeye baslayacagim, supheye yer kalmayacak.  Hevesle bekliyorum, bu kadar mesakatten sonra hamileligin guzel tarafini da hissetmeye baslayalim.  Hamileligin tadina anca ayda bir ebe kalbinin sesini dinlettiginde varabiliyorum.  Bu sefer bir de dinlerken tekme atti, dopplerde farkediliyor, cok komikti.  Her seferinde doppler sirasinda gozumden yas geliyor, mutluluk gozyaslari bunlar Neriman!!!

Ebe randevumuz cok uzun surmedi, bu agrilar refluler normalmis.  Internette “pelvic girdle pain” diye bir sey okudum, benimki ondan mi degil mi bilemiyorum.  Ebe agri konusunda yapacak bir seyim olmadigini hafif yoga ile esnetip rahatlatmaya calismami soyledi.  Hareket olsun diye aksamlari 1/2 saat yuruyuse cikiyoruz, bu agrilarla oyle iskence oluyor ki bazen.  Ama hareket de lazim artik, hareketsizlik de kotu.  Ebe ok dedigine gore biraz yavas yavas yogaya baslarim zorlamadan.  Gobegimi olctu 15.5 inch cikti, oldugun hafta kadar cikmasi gerekiyormus.  Bu olcum pubic kemikten rahimin ucuna kadar olan mesafe.  Rahimin ucunu eliyle gobegime bastira bastira buldu, ben daha asagidadir diye dusunuyordum, bayagi yukaridaymis.  Sonraki randevularimizi da belirledik ve ayrildik hastaneden.

Tabii bir de bahsetmek pek istemedigim ama bahsetsem iyi olacak mesele var.  Cuma gunu tekrar hastanedeyiz, once bir “Level II Ultrasound” yapacak bir uzman doktor.  Sonra da amniyosentez.  Ultrasonun amaci bebegin orasini burasini olcup anatomik olarak down sendromu riski olup olmadigini degerlendirmek ve amniyosentez icin bebegin pozisyonunu belirlemek (ondan uzak yerden batirilacak igne).  E, amniyo da nereden cikti?

En son yazdigimda ikili testimizin sonuclarini almis, 4lu test icin kan vermistik.  Ikili testte papp-a, bhcg oranlari, ense kalinligi olcumu, benim yasim, kilom ve etnik kokenime dayanarak bir ihtimal verilmisti.  Beyaz isem 1/95, ortadogulu isem 1/110du.  Oranlar bayagi kotu ama ben kuyrugu dik tutmaya calistim, hele 4lu sonucu gelsin dedim.  Dortlu testte AFP, bhcg, Estriol ve Inhibin-A miktari olculuyor, oradan cikan sonuc ikili testle birlestirilip bir bilesik test sonucu veriliyor.  Bizde bu 1/230 cikti (beyaz sayildigimda).  1/95’e gore buyuk gelisme, o yuzden sevindim, rahatladim ama icim rahat degildi.  Simdiye kadar hep butun testleri olup sonuclari gormek icin bekleyip sikintimi bastirdim ama daha bir sey de kalmadi.  Bu 1/230 cok kotu olmamakla beraber icimi rahatlatacak bir oran degil.  1/500den kucuk risk olsa icim rahat olurdu, 1/1000den kucuk olsa “o hooo” derdim, 1/10000den kucuk olsa gobek atardim.  1/230 ile ne yapacagimi bilemedim.  Dusundum, dusundum, hatta down sendromlu bir bebegim olursa ne olur diye de dusundum.  Oyle bir bebegi biz bagrimiza basar korur kollariz, elimizden geldigince guzel buyuturuz ama bize bir sey olursa?  Ya kendine yetemeyecek seviyede olursa rahatsizligi?  Bunu goze alamiyorum.  O yuzden dusun tasin amniyoya karar verdim.

Bebegin babaannesi kadin dogumcu, ona da sorduk ne yapalim diye, kadincagiz iki arada bir derede kaldi.  Babaanne adayi kimligi ile doktor kimligini ayiramadi, nasil ayirsin?  Bence hic sorun yok ama siz bilirsiniz dedi, topu bize atti.  Konustukca bakti ben stres yapiyorum, en iyisi ol ogren icin rahatlasin dedi.  Amniyoya karar verdik, genetik danismani aradik ve randevuyu aldik.  Sonra farkettim ki bu karari vermis olmak bile bayagi rahatlatti beni.  Gelecek 5 ay oyle icimde “acaba?” sikintisiyla gecmezmis, ozellikle de artik icimdeki karamsar felaket tellalini daha fazla zaptetmemin mumkun olmadigini bildigimden memnun oldum bu karari aldigima. Umarim sonrasinda pisman olduracak bir sey olmaz.

Danismanla bizim hastanedeki perinatologist uzmanlar hakkinda konustuk, iki tane zaten.  Dusuk vakasi olmamis hic, bu da bana guven verdi.  Cuma gunu amniyoyu olacagim, birkac gun malak gibi yatacagim, tuvaletten baska yerimden kalkmayacagim, sonra ise dusuk riskini atlatmis bir sekilde sonuclari bekleyecegiz insallah.  Sonuclarin guzel cikmasini bekleyecegiz.  Amniyonun iyi tarafi bebisi bir kez daha gorebilmek (ultrasonda) ve sonuclari gelince cinsiyetini de ogrenmek (normalde ogrenecegimizden 3 hafta once ve daha kesin bir sekilde!)  Pollyannacilik yapip bunlari dusunuyorum olasi riskler yerine.

Boyle anlattigima bakmayin, o karar verme sureci zor oldu, aklima neler neler geldi.  Okudum, deneyimleri okudum, riskleri sunlari bunlari. Dusuk riski beni cok korkutuyor. 1/300 dusuk riski ve 1/230 down sendromu riski arasinda, asagi tukursen sakal yukari tukursen biyik, iki ucu boklu degnek, between a rock and a hard place kalakaldik. Ama artik karari verdik, ya herru ya merru dedik.  Insallah dusuksuz, enfeksiyonsuz gececek, insallah sonuclar guzel olacak.  Bir sonraki haftanin yazisinda ne yazacagimi tahmin edebilirsiniz, amiyosentezden, amniyo deneyimimizden bahsedecegim.  Sonuclari testten 10-15 gun sonra cikacak.  Ama boyle ihtimaller bilmemneler degil, yuksek kesinlikli sonuclar olacak.  Umarim icim soooyle bir rahatlayacak ve artik gelecek aylarda hamileligin tadini cikaracagim agrima sizima ragmen.  Artik bebek icin alisveris yapmaya baslayabilecegim (su anda hala “ne olur ne olmaz” diye elim gitmiyor cicili bicili seylere bakip ic gecirsem de).

Baligin kalp atislarinin mp3’sini yukleyecektim (kaydettik, dinleyip kendimizden gecmek icin) ama wordpress’te audio yukleyebilmek icin space upgrade gerekiyormus.  Uzgunum leyla.  Cok duymak isteyen varsa comment yazsin, emaille yollayayim 🙂

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s