Amniyosentez ve sonrasi

Korunakli yuvana tecavuz ettigimiz, seni huzursuz ettigimiz ve kiymetli suyundan çaldığımız için özür dilerim balığım.  Amniyo ile ilgili ilk söylemek istediğim şey bu. Bayağı bir suçluluk duygusu içindeyim su anda. Cuma gunü öğleden sonra 2 civarı önce ultrasonla bebek incelendi, sonra amniyo yapıldı. Sonra hemen eve gelip yattım, mecburi durumlar dısında yerimden kalkmıyorum. Elimde iPad kendimi oyalamaya çalışıyorum. Çok tedirginim. Doktor 24 saat sonra normal hayatıma dönebilecegimi söyledi, hatta özellikle yatmamı da önermedi, kendimi zorlamasam yeterdi verilen önerilere göre. Su anda 24 saat gecmis durumda ama ben daha bir iki gün malak takılmayı düşünüyorum dogrusu. Düşük tehlikesi yok diyebilirim ama amniyotik sıvı sızmasından korkuyorum. Bastan anlatayım.

Dün 1:30 gibi bizi içeri aldılar. Ultrason için özel bir muayene odasiydi belli ki, isiklarini acmiyorlar bu odalarin goruntu daha rahat gorulsun diye. Sedyenin sol başucunda iki sandalye ve hemen karşıdaki duvarda yatan ve sandalyede oturan görsün diye bir ekran vardı. Sandalyelerin hemen arkasındaki duvarda kocaman bir pano, panoda bir sürü bebek resimleri ve dogum ilan kartları vardı. Perinatoloji yani riskli gebelik doktoru göreceğimiz bir oda oldugundan mıdır bilmem, bebeklerin cogu ikiz hatta bir kısmı üçüzdü. Hemşire gelip beni yatirana kadar bebek resimlerine baktık.

Sonra bir süre önce beni tartan ve tansiyonumu ölçen hemşire geldi, yatırdı, eteğimi aşağı bluzumu yukarı çekip göbeğimi actım, eteğimin bel kısmına havlu sıkıştırdı. Başka bir havluyla da göbeğimi örttü. Sonra doktor geldi, yası ve tavrı gayet “Ben bu iste ustayim!” diyordu. Güven verdi bana. Önceki ultrason ve test sonuclarıma baktı. Risk oranımızın limitin altında olduğunu söyledi ben de icimi rahatlatacak düzeyde olmadıgını söyledim. O an garip bir seyler oldu, anladigimca hemşire ve doktor benim detaylı ultrasona geldigimi düşünüyorlardı, amniyo yaptirmaya geldiğim bilgisi biraz şaşırttı onları ama çabuk toparladılar!  Hemen gerekli onay formunu getirttiler ve de gerekli alet kitini. Doktor da o arada hiç istifini bozmadan ve vakit kaybetmeden ultrasona girişti.

[Yukarisi ct. gunu yazilmisti, pt. yani amniyodan 3 gun sonra devam ediyorum.]

Ultrason butun gunun en guzel kismiydi, bu sefer ben de karsidaki ekrandan gorebildigim icin keyfim yerindeydi. Doktor “kiz, erkek islerini ogrenmek istiyor musunuz?” dedi, biz de tabii ki dedik. Baligimin kafasi, burun kemigi, kalbinin dort odacigi, karni, kollari ve bacaklari, omurgasi, gobek kordonundan kan akislari gayet guzeldi, her sey normaldi.  Doktor degisik yerlerine bakip bakip “stomach ok, hands ok” falan diye sayiyordu, hemsire de elindeki listeden isaretliyordu.  Sonra genital organlarini kontrol etti, “Amniyosentez sonuclari cikana kadar alisverise kosma hemen ama kiz” dedi.  BIZIM BALIK KIZMIS YANI!!!  Ekrandan bir goruntu gosterdi, surasi boyle uc cizgi olunca kiz oluyor falan dedi ama ben hicbir sey anlamadim goruntuden.  O goruntuyu basip verdi hatta, ustune de “it’s a girl!” diye yazdirmis alete ama hala o resme bir anlam veremiyorum.  Iki hafta icinde amniyo sonuclariyla kesin olarak ogrenecegiz cinsiyetini de 🙂  Kol kemiginden olcum yapti (artik bas-kic olcumu yapilmiyor) tam bu gunde olmasi gereken buyuklukteymis, “to the day” dedi, o gun de 16+2 bu arada.  Onden ya da geriden gitmiyor yani balikcan.  Bir de ayak resmi verdi, cok komik. Kizin ayak palet gibi 🙂  En son bir de rahim agzima bakildi, yuksek ve kapaliymis, doktor her seyin cok guzel oldugunu soyledi, A+ dedi.

Ultrasonda her sey guzel ve normal ciktikca ben “Acaba amniyo’dan vaz mi gecsem?” diye dusundum bir an.  Malesef ultrason kesin sonuc vermiyor.  Icimi rahatlatti mi, cok rahatlatti, sonuclari beklerken cok daha az stresim var gorduklerim ve doktorun soyledikleri sayesinde.  Ama amniyonun yerini tutmadigi da bir gercek.  Bebegin elini ayagini gordukce benim icimde yine duygu dalgalanmalari basladi.  Doktor ve ekibi ultrasondan amniyo’ya gecisi yapar, amniyo icin ortami ve beni hazirlarken ben artik kendimi tutamadim, basladim aglamaya.  Aglamamin en buyuk sebebi sucluluk duygusuydu, ikincisi de korku.  Her seyi gayet guzel gorunen, iceride rahat rahat takilan bebegimin evine igneler sokusturup onu rahatsiz edecegiz, suyunu calacagiz diye cok kotu hissettim.  Hani gecen yazida downs riski ile amniyo sonrasi bebek kaybi riski iki ucu boklu degnek demistim ya, amniyo ignesinin girisine saniye saniye yaklasirken, amniyo sonrasi bebek kaybi riski boku elime yavas yavas bulasmaya baslamisken klasik bebegimi kaybetme korkum sahlandi yine.

O arada yattigim sedye/hasta koltugunun acisini degistirmislerdi, basim asagida ayaklarim yukarida dumduz yatiyordum. Artik duvardaki ekrani goremiyordum, ellerim gogsumde oldugu icin karnimi da goremiyordum.  Gozumden yaslar suzuluyordu ama karanlik oldugu icin kimse gormuyordu.  Gozumden yas aksa sorun degil de, hickirasim geliyormus gibi karin kaslarim kasilmaya basladi.  “Ay ne yapiyorum ben?” dedim, oyle karin kaslarimi kastirir, hareket ettirirsem sorun cikmayacak prosedurde sorun yaratabilirdim.  Tamamen hareketsiz olmam lazim, istem disi hareketleri de minimize etmem lazim.  Kafami sola yukariya cevirdim, panodaki bebeklere bakmaya basladim, onlara bakarak kendimi sakinlestirmeye calistim.

Butun bunlar olurken hemsireler kiyafetlerimin etrafina ve altima dogru havlular yerlestirdiler. Ben goremiyordum ama doktorun dedigine gore sabun olan kopuklu bir his veren bir seyler surduler karnima once, sonra da anladigimca iodine (tenturdiyot) surduler.  Hemsireler beni hazirlarken doktor da alet tepsisini hazirliyor, aletleri steril ambalajlarindan cikariyordu.  Butun bu sterilizasyon cok onemli, cunku amniyo sonrasi enfeksiyon riski de var bunlara dikkat edilmezse.  Doktor da hemsire de cok seri hareket ediyordu, bu isi otomatige alacak kadar cok yaptiklari belliydi, bu icimi rahatlatti dogrusu.  Doktor sol tarafimdaydi, sag tarafimdaki ultrason cihazinda baska bir hemsire (ya da teknisyen?) oturuyordu.  Bu ultrasoncu doktoru yonlendirdi katater sokulmasi sirasinda. Goremedim bir sey, bakmamayi tercih ettim daha dogrusu.  Ama karnimda olanlari hissediyordum tabii, uyusturma falan yoktu zira!

Anladigimca once bir katater soktular iceri, o katater iceride kaldigi surece biraz baski hissettim.  Adet oncesi his gibiydi, kramp degil de “pressure” denen cinsten bir rahatsizlik.  Sonra o kataterin icinden siringanin ignesini soktu, siviyi aldi ve her seyi cikardi.  Iceri girmeleri ve cikmalari 1 dakikadan cok surmemistir.  Ben bu sure boyunca “Cabuk ciksin cabuk ciksin!” diyordum, hissettigim rahatsizliktan degil, bebegin ortamina bu mudahale bir an once bitsin diye.  Sonunda cikarttilar, aldiklari siviyi uzerinde “stat” yani “oncelikli” yazan ozel bir pakete koyup kenara koydular.  Beni -yani karnimdaki tenturdiyotu- temizlerlerken doktor da bana amniyonun cok guzel gectigini, hicbir sorun beklemedigini ve sonrasinda yapmamam gerekenleri anlatiyordu.  Aklimda “costco’ya gitmeye kalkma” dedigi kalmis!!! Adam sunu yapma bunu yap dedikce ben hala basim asagida yattigim yerden “hı hı! (uh huh!)” diyebiliyordum sadece.  Ancak isiklar acildiktan, sedye duzeltildikten sonra kendime gelip cumle kurabildim.  Kurabildigim cumle ise “Cok tesekkurler!” oldu.

Ayaga kalktigimda biraz krampim vardi, adet oncesi gibi, doktor bunlarin normal oldugunu soylemisti.  Gitmeden hemsire bize “instruction”lari basip verdi, herhangi bir sorun olursa aramamiz gereken numaralar vardi kagitta.  Cuma oldugu icin haftasonu direkt “labor and delivery” yani dogumhaneyi aramamiz gerekecekti, korkuttu bu fikir beni.  Acil durumlar uc turluymus:

1. Hafif kanama normal, adet gorur gibi cok kanama acil durum  2. Hafif akinti normal, bol, akinti degil de fosurt diye gelen sivi acil durum (ingilizce “gushing” diyordu hemsire)  3. Atesin 38C/100F uzerine cikarsa acil durum.  Kramplar uzun sure gecmezse de arayin demisti.

Cikisimi yaparken hemsire bir de 23undeki detayli ultrasonumuzu iptal etti, ona bozuldum.  Orada olculecek bicilecek kontrol edilecek seyleri doktor kontrol etmis zaten.  Bebeyi bir kez daha goreydik?

Arabada koltugu yatirdim, bayagi yatay pozisyonda geldim.  Eve gelince de ustumu degistirip yattim.  Egilmeye korktugum icin ayakkabilarimin tokasini kocambey acti, cok komiktik. Sonra 3 gun yattim, ya uyudum ya elimde ipad bir seyler okudum, ya da tv/netflixten bir seyler izledim. Okudugum seylerin cogu “amniotic fluid leak” yani amniyotik sivi sizmasi ile ilgiliydi.  Bu amniyodan sonra olabilecek bir terslik ama amniyo olmayanlarda da goruluyor.  Haliyle tehlikeli, cunku bebegi saran sivi azaliyor ya da bitiyor.  Amniyotik kesedeki delik kendini guzelce onarsin, daha da buyuyup yirtik olmasin diye 3 gun yattim iste, pazar gecesi yavas yavas ayaklandim, bugun (pt) ayaktayim iyice, disari cikip oglen yemegi bile yedik.  Bu arada sivisi yerine gelsin diye bol bol da su iciyorum.  Bu 2-3 gunu nasil bir endise icinde gecirdigimi anlatacak, tarif edecek soz bulamiyorum.  Hele de cumartesi gecesi disimi iplerken birden gozum kararip bayilayazmam iyice korkuttu.  Tansiyonum birden dustugu icin oldu saniyorum, onceden de olmus bir sey ama iste icinde balik tasiyorken ve daha yeni amniyo olmusken bir yandan kendini dusmeden oturtmaya calisiyor bir yandan da korkuyorsun.  Neyse ki bilinc kaybi falan olmuyor o durumlarda!

Oyle “gushing” bir sivi akmasi, bosalmasi olmadi sukurler olsun.  Ama hamileligin bu doneminde cok akinti oluyor, amniyo oncesinde de olmustu, o yuzden hazirlikliydim.  Devamli kontrol ediyorum hala, islaklik var mi, varsa ne kadar ve ozellikle nasil.  Eger losyon gibi beyaz ve yogunsa, kokusuzsa sorun degil, normal.  Su gibi daha akiskan ve saydamsa, degisik kokusu varsa kos kos kos hastaneye.  Su an itibariyle 72 saat gecti deligin uzerinden, artik onarmistir kendisini diye umuyorum.  Yine de 1-2 hafta agir ve temkinli olacagim, zaten su saatten sonra agir kaldirmamaliyim.  Sonuclari bu 15 gun icinde aldigimizda hem bu dusuk riski hem de down riskini atlatmis olacagiz insallah, o iki ucu boklu degnegi ortasindan tuttugum gibi caaat diye kirip atacagim.  Umarim gobegimdeki delikten kalan iz de gecer o zamana kadar.  Delik izi dedigim de siyah gozenek olur ya burunda falan, oyle bir sey ya da ben gibi. Sucluluk hissimi geri getiriyor gordukce 😦

17. Haftamizdan haberler de iste boyle, bu iki haftalik bekleyisten sonra guzel gececek insallah geriye kalan aylar.  Heyecanla turkiye tatilmizi bekleyecegiz.  Yolculuk, dugun, tatil fikri beni cok heyecanlandiriyor, sıkıldım artik burada evde pineklemekten.  Bakalim belki bir mavi tur yapacagiz kocambeyin badileriyle, planlar kesin olmasa da heyecan verici.

Reklamlar

2 thoughts on “Amniyosentez ve sonrasi

  1. Çok güzel anlatmışsın duygularını:) sen balığına emek verdin,bedeninde yer açtın.Korudun kolladın bırakmayacak seni sağlıkla gelsin inşallah:)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s