Kaptanin seyir defteri

Bugun 33+4. gun yani 34. haftadayiz.  Safak 45.  Gobegim aldi basini gidiyor.  Sanirim hamileligin basindan beri aldigim kilolar 15i buldu, Sukran gununden sonra tartilmayi yuregim elvermedigi icin son durumu bilemiyorum!  Geriye kalan 6.5 hafta icinde 5 kilodan fazla almasam, hamileligi 20 kilo ile tamamlasam bari.  Millet 9 kilo ile tamamliyor, biz niye boyle sisko olduk anlamadim ki?  Bir de bunca kilo nereye gitti onu da anlayamiyorum, gobegim buyuyor ama oyle yuvarlaniyor falan degilim, cok kocaman, bir dunya yarisi gobek degil.  Neyse canim, hastaneden cikista manken gibi bir goruntuye sahip olmayi beklemiyorum zaten.

Keyfim hic yerinde degil ama. Yine durup durup agliyorum sebepsiz yere.  Kendimi cok ise yaramaz hissediyorum, “useless cilginsapkaci!” diyorum.  Malum aylaaaaardir cektigim bir agrim vardi sol kalcada, ic tarafta.  Bazen cok kotu oldugu oluyordu ama buyuk olcude alismistim kendisine dogrusu, artik cok koymuyordu, biraz esneterek az biraz rahatlatabiliyordum.  Bu sali gunu yeni agrilarla tanistim ama, ve hic memnun olmadim. Artan vucut agirligi sonunda kendisini bel agrisi olarak gosterdi.  Daha dogrusu alt bel ve sag kalca arasinda gidip gelen bir agri.  Sol taraftakinin aksine ic tarafta degil, tam da kalca ekleminin oldugu yerde.  Obur agrim varken hamile yastigimla rahat bir pozisyon bulup goreceli olarak rahat uyku uyuyabiliyordum, sol tarafa yatmak yeterince rahatti.  Bu yeni agriyi ekleyince rahat pozisyon bulmam bayagi zorlasti.  Isin en kotusu de, yurumekte cok zorlaniyorum.  Paytak paytagi birak, bildigin topallayarak yuruyorum.  Her adimda kalcam ya da belim kopacakmis gibi hissediyorum, bicak sapliyorlar sanki.  Ne oldum dememeli ne olacagim demeliymis, su halimde o aylardir hissettigim ve hep sikayet ettigim agriyi opup de basima koyasim var.  Birden geliverdi agri, neden, nasil bilmiyorum, oyle hoop hasil oldu ve gitmiyor.

Evin icinde bile cok hareket edemiyorum, hele aksamlari iyice iptal oluyorum.  Oysa icimde cilgin bir nesting durtusu durtup duruyor beni.  Becerebilsem mutfak dolaplarini indirip silip yeniden yerlestirecegim, walk-in closetimizi bastan asagi duzenleyecegim, artik giymedigimiz kiyafetleri ayiklayacagim, bebegin odasi var pek tabii ki, onu bastan asagi temizleyip duzenleyecegim.  Ama ben yemek yapmaktan acizim.

Isin kotu tarafi, bu agrilarla iptal olusum cok ters bir zamana denk geldi.  Kocambeyin islerinin bayagi yogun oldugu, hatta annemler gelene kadar iki sefer 3-4 gunlugune sehir disinda olacagi bir donem.  Istiyorum ki, o isine baksin, ben evi cekip cevireyim, yemekleri yapayim, onun kafasi rahat olsun, vaktini isine versin.  Sabahlari yine neyse de, aksamlari feci, aksam yemekleri hep onun elinden opuyor.  Bulasik makinesi de, makineye girmeyen bulasiklar da.  Kocambey burada yokken bir iki gun toplantilara gitmem gerekecek, evden 15 dakika yuruyus mesafesi, daha yakinda park iznim olan bir yer bulamazsam nasil yapacagim bilmiyorum, 15-20 dakika yurumek buyuk iskence olur herhalde.  Velhasil kelam, kocambey bazi erkekler gibi kazma olmadigi icin cok mutluyum.  Erkekler, yani baba adaylari da bu donemde degisik duygusal calkantilar icinde olabiliyor.  Buyuyen ailenin sorumlulugunu hissediyorlardir, yeni ev duzeni ile ilgili beklentiler, sunlar bunlar. Tamam cocuk tasimiyorlar ama belki de tasimadiklari icin kafalari daha bulanik oluyor.  Hamilelik doneminde baba adayi anne adayina ilgi ve sevkatle yaklassin diye bekliyoruz ama tersi de lazim.  Kocambey makul yaklasiyor degisen sartlarimiza.  Su sikisik donemi guzelce atlatabilse iyi olacak, malesef benim cok bir katkim olamiyor.  Tek yapabildigim ondan taleplerimi ertelemek, yani ne bileyim, haydi yuru bebek odasi icin perde alacagiz, odanin halilarini temizleyecegiz diye israr etmiyorum, nesting durtulerimi dizginliyorum.  Bebek ilk 6 ay o odada degil bizim odada yatacak ne de olsa.  Bebegim icin gun sayarken duzenlenmis odasina gidip onu orada hayal etmek guzel olurdu ama gec olsun da guc olmasin.

Iste bu agrilar, ise yaramazlik hali ve saire canimi sikiyor, o sikintiyla aglar buluyorum kendimi.  Agliyorum ediyorum ama burada yazdiklarim sikayet olarak algilanmasin, bakin “isyanim daglara” kategorisini de secmedim.  Butun bu sikayetler bebek buyudugu icin, ve muhtemelen daha rahat bir dogum olacak bu sayede.  Canim cok sikildiginda bu kuzuyu ne cok bekledigimiz, ne hayal kirikliklarindan sonra geldigi geliyor aklima, sikkinligim geciyor.  Ya da bizim dolapta, hemen kapinin girisine astigimiz cicilerine bakiyorum, mini mini tulumlar, badiler, elbiseler, baligi onlarin icinde hayal ediyorum icim aciliyor.  Az kaldi diyorum, gececek bu agrilar sizilar refluler.  Saglikla bir kucagimiza alsak da…

Diger yandan te amniyodan beri unuttugum bir his geri geldi, bebegi kaybetme korkusu.  Nerden geldi hicbir fikrim yok.  Her sey yolunda gidiyor sonucta ama son anda bir sey olacak, bebise bir sey olacak, kucagima alamayacagim diye korkuyorum.  Hickirdigi zaman icim rahatliyor.  Hickirmak demisken, bu aralar cok sukur fildir fildir bas asagi bas yukari donmeler bir son buldu galiba.  Hickiriklar asagidan geliyor, aman oyle kalsin.  Her gun ipad’deki bir app ile tekme/hareket sayiyoruz.  Hareketler azsa hizlandirmak icin muzik dinletiyorum.  Benim kizim milliyetci, Amerikan milli marsi, Turk milli marsi falan dinleyince hareketleniyor (bazen Amerikan’a bazen Turk’e tepki veriyor ama!?!).

Bu hareket saymalar konusunda bir cekinceye dustum son 1-2 gundur ama.  Braxton-Hicks contractions denen “yalanci kasilmalar” var, bunlar normal seyler. Rahim kaslari doguma hazirlik icin “hadi ben bi kasilayim, bakalim nasil oluyormus” diyorlar.  Ben bunu biliyordum ama nasil bir his oldugunu bilmiyordum dogrusu, sancili bir seydir diye dusunuyordum.  Benimle ayni donemdeki arkadaslarin bir kisminda regl sancisi gibi sancilar oluyormus, oyle oluyor saniyordum.  Bende ne oyle rahimin kaskati kasilmasi ne de regl sancisi gibi bir sanci olmadi.  Ama sonra okudum ki, bazilarinin “bebegim kicini dayadi galiba” “bebegim suradan ittiriyor” diye dusundugu gobek hareketleri, cikintilari, sertlesmeleri aslinda rahim kasilmasiymis.  Ben bunlari hissediyorum, aynen digerleri gibi “kiz bu basin mi kicin mi, kolun mu bacagin mi?” diye seviyorum o cikintiyi.  Bebek mi kasilma mi sasirdim kaldim simdi.  Internetlere sordum, duzgun bir yanit alamadim, bazilari BH kasilmalarinin oyle ufak bir alanda olmadigini butun rahmin kasildigini soyluyor, bazilari agrisiz olmaz diyor.  Aman bilemedim, carsamba gunu ebeyle randevum var o zaman soracagim.  Bu “amanin ya bebegim karnimda oluverirse?” korkusu ile bu “bebek hareketi mi rahim kasilmasi mi?” ikircikligi hic iyi gitmedi.  Hareketlerle icim rahatliyordu, simdi tek hickiriktan emin olabiliyorum!!!

Simdi de biraz daha neseli gelismeler.  Gecen hafta bir misafirimiz vardi, kocambeyin lise arkadasi.  Gecen hafta LA gezmesine gideceklerdi.  Ben basta ikilemde kaldim, gitmek istiyordum ama hem cok yurume ve kalca agrim hem de devamli cisimin gelmesi (ve bununla ilgili olasi rezaletler) yuzunden cekiniyordum.  Bahsettigim agri orijinal sol kalca agrisi, bu yeni agri o zaman varolsa ikilem falan olmazdi, otururdum evde kicimin ustunde!  Ya herru ya merru deyip katildim onlara.  Santa Monica, Urth Caffe, Rodeo Drive, Hollywood Blvd (yildizli kaldirimlar), Griffith Observatory ve Glendale’de Sevan Chicken’da doner seklinde seyreden bir gun oldu, gayet guzeldi.  Gunun cogu arabada gecti, oyle cok haldir huldur yuruyus olmadi.  Arada cok cisim gelip tuvalet bulamadigim oldu ama special thanks to starbucks, hallettik bir sekilde.  Bu hamileligimde son gezmem bu oldu sanirim, iki uc gun sonrasinda yeni agrilar baslayinca gezme defterini kapattik!

Bizim bicirla ilk sukran gunumuzu kutladik bir de bu arada, iceriden de olsa hindinin tadina bakti.  Bizim arkadaslar artik geleneksellesmis bir sekilde yemek yaptilar, biz de davet ettiler.  Iki sene once o arkadasim da 12-13 haftalik hamileydi, hatta yetersiz rahimagzi sorunu oldugu icin cok riskli bir zamandi, devamli yatiyordu.  O yatti, biz hazirlik yaptik.  Bu sefer de ben hamilelik agrilari yuzunden iptaldim, bir kosede oturdum onlar hazirlik yaptilar.  Kocambey gun boyunca fotograflar cekti, sonra o fotograflara bakarken -ozellikle de hep oturur vaziyette oldugumdan- kendimi tam bir dana gibi hissetmeye basladim.  Yani, ne bileyim, yukaridan bakinca top gibi bir gobek goruyorum ama bayagi “compact” geliyor bana gorus acimdan bakinca.  Fotograflarda bir Jabba the Hutt gibi gorundugumu gorunce dana gibi hissetmem normal tabii.  Son gunlerde yuzugum de sikmaya basladi biraz, cikardim boynuma taktim.  Butun danaligima ve hareketsizligime ragmen guzel bir sukran gunu oldu.

Dun de cikip alisveris yaptik.  Diyeceksiniz ki “E kizim kendin kasinmisin, bir de agridan sizidan bahsediyorsun!”  Valla bildiginiz gibi degil.  Oyle “Aman da black Friday’den faydalanalim” diye magaza kapilarina dayanmisligimiz yok.  Cumartesi gunu bir iki alisverisimizi yapmak icin disari ciktik, dukkanlara en yakin yere parkedip bol bol oturarak yaptik iki parca alisverisi.  Kocambey’e gidecegi soguk diyarlarda giymesi icin bir kaban aldik, bana da bir “emzirme koltugu.”  Belim kalcam agridigi icin zaten almak istedigimiz bu koltuk olayini daha fazla ertelemeyelim dedik.  Emzirme koltugu diye satilan koltuklardan ahsapli olanlari ben sevmiyordum, normal koltuk gibi gorunenler de masallah cilgin gibi pahali.  Maksat sallansin, bebegi sallana sallana emzirelim degil mi, rahat rahat bebeyi koynumuza yatirip uyut(y)alim degil mi?  Biz de cinlik ettik.  Gittik bir televizyon koltugu aldik!  Recliner/glider denen turden pofuduk bir koltuk.  Sallaniyor, kolunu cekince alt kismi kalkiyor ayagini uzatabiliyorsun, arkasi da yatiyor falan.  Bebegi hadi taas catlasa 2 sene emzirdin, sonra emzirme koltugunu ne yapacaksin?  Biz bunu tv koltugu olarak kullanmaya devam ederiz.  Ustelik bayagi buyuk indirimle, iyi bir fiyata geldi, memnunum secimimizden.  Bir de carters/oshkosh dukkanlarinin yakinindayken dayanamadik, ona bir sleep sack, bir corap seti ve bir kafa(sac?) bandi, bir ahtapot oyuncak aldik.  Daha fazla kiyafete ihtiyacimiz olmadigi icin kiyafetlere bakinca icimiz gitse de kendimizi zaptediyoruz.  Of, tamam, itiraf ediyorum, 100% basarili olamiyoruz.  Kizimizin hep badileri, taytlari, tulumlari var, soyle kokos kiyafeti cok az.  6. aydan sonra giyebilecegi cicili bir elbise de aldik, 1 tanecik, bu son.  Ha, black Friday’de dukkan kapilarina dayanmamis olabiliriz ama bu BF cilginligindan faydalanmadigimiz anlamina gelmiyor.  Begenip sectigimiz, baby registymize koydugumuz bir baby monitoru babiesrus websayfasinda BF indiriminde gordum, onu aldim online.  BF alisverisi yapmamis degilim yani, oturdugum yerden kolay oldu!

Baby registry demisken: Bu demin bahsi gecen thanksgiving evsahibi arkadaslar yapiyor bizim baby showeri, bugun davetiyeyi (evite) yollamis.  Ay cok heyecanli 🙂  Zamanlamasi biraz off oldugu icin (Noel’den 2 gun oncesi!) bazi arkadaslar kis tatiline cikmis olacaklar anlasilan ama buralarda olanlarla da olsa guzel bir gun olacak gibi gorunuyor.  Annemin yapacagi mamalaarrrrr!  Bir de hava guzel olursa, cocuklar bahcede eglenebilirse iyice super olur (evde tikilip kalinca cozutuyorlar bir yerden sonra!).  Bizim shower oyle kadin kadina olmayacak, daha once benim de bu arkadasima yaptigim gibi kadin erkek cocuk cumbur cemaat olacak.  Zaten oyle dunya alem gelmiyor, cok yakin arkadaslar geliyor, onlara da kocani cocuklari birak gel demem, kocalari da arkadaslarimiz sonucta!

Son olarak kedikizi merak edenler icin ondan bir iki guncelleme geceyim ve bitireyim.  Kendisi yeni koltuga alismakla mesgul.  Koltugu koydugumuz yerde daha once bir sehpa vardi, altinda da bir minder vardi, bu kedihanim orada yatiyordu son zamanlarda, yuva gibi.  Simdi bir gocuman koltuk geldi, nedir ne degildir, beni yer mi tedirginligi oldu basta.  Sonra kokladi, yokladi, benim oturdugumu gorunce buyuk tehdit olmadigina karar verdi herhalde.  Once koltugun arkasindaki kuytuda yerde takildi (koltuk arkaya yattigi icin duvar ile arasinda bir mesafe var, yatis payi).  Sonra ben ayak uzatma kismini acmisken oraya zipladi, geldi kucagimi yokladi, begenmedi gitti ayagimin yanina yatti.  O vaziyette bayagi bir takildik, uyudu etti ama bir noktada benim mesanem isyana basladi.  Kalkabilmek icin ayak destek kismini indirmem lazim.  Kizim kalk, in iki dakika falan i ih, rahatini bozmadi.  Ben de yavasca indirdim.  Altindaki duz platform birden inise gecince atladi asagi.  Ama bundan dersini aldi akilli kizim, ben geri gelip oturduktan sonra geldi kolcak kismina yatti.  Kolcak kisimlari da nasil pofuduk, tam ona gore vallahi.  Simdi yanimda, elimin altinda horlaya horlaya uyuyor, buyuk ihtimalle tekrar cisim geldiginde kalkmaya calisirken koltugu sarsana kadar oyle uyur bu!!!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s