Pain in the butt

gobis1128

Hani bizde hosa gitmeyen bir durum, bela, dert oldugunda “bas agrisi” denir ya, ingilizce’de bu kic agrisi olarak geciyor, yani “pain in the butt.”  Iste bende de bu pain in the butt’un bizzat kendisi var, gecmiyor, yurutmuyor, uyutmuyor.  Cok canim yaniyor, bazen dayanamayip agliyorum artik ne yapayim.

Bugun 34+4 olduk, 38 gunumuz kaldi.  Isin kotu tarafi yalnizim, hem de evimizde degil bu gecici dairemizdeyim yine.  Yalniz olmak cok kotu bu haldeyken, hantallasip agrilarla bogusurken kocambeye bayagi bagimli hale geldim.  Yazik o da stresli bir donem olmasina ragmen gerek elimden tutup oturdugum yerden kaldirarak, gerek agriyan yerlerime masaj yaparak, gerek evde yapilacak isleri yaparak destek oldu.  Is guc yuzunden 4 gun yok, umarim gezisi guzel gecer de ayri kaldigimiza deger!  Simdi bayagi yalniz hissediyorum, oksuz cocuklar gibiyim.  Evimde, kedimle olsam yine bir derece iyi olurdu.  Bu daireden tasinmistik hatirlarsaniz, hicbir sey yok bize ait, geri goturduk her seyi, otel odasi gibi bir sey.  Gecen hafta aldigimiz koltugun ne buyuk bir nimet oldugunu daha iyi anladim buradaki ilk gunumde.  O koltukta canimi acitmayan, rahat bir pozisyonda oturabiliyorum. Oturdugum yerden kucagimda bilgisayar veya kitapla rahat edebiliyorum.  Ama bu dairedeki koltuklar zaten basindan beri rahat degildi.  Oturuyorum olmuyor, uzaniyorum olmuyor, devamli bir yerim agriyor.

Hamile kalmaya ugrasirken bir bebek sahibi olmak kadar hamileligin kendisine de ozeniyordum.  Hamile olma hissi ile tanismak istiyordum.  Koca gobekleriyle ortalikta dolanan kadinlara gipta ile bakiyordum.  Hamile kaldigimda ben de koca gobegimi gere gere gezecegim tozacagim diye kuruyordum.  Malesef gobegimle cok sukse yapamadim, gobegim buyudukce ben eve hapsoldum.  Gobegim belirmeye basladigindan beri bir agrim ve yurume zorlugum var zaten ama bu gecen hafta baslayan agri iyice feci.  Annemler geldiginde beraber cikariz, gezeriz diye umuyordum bebek gelene kadar.  Halbuki simdi evin icinde dolanislarim bile zorluyor beni.

Agrinin sebebi ne tam bilmiyorum.  Ya iste kalca genisliyor, kemikler kaslar vs.  Ya da bizim balik kafasini yerlestirirken siyatik sinirlerine baski yapiyor (daha onceden hickiriklarini sol tarafta hissediyordum, sagda hissetmeye basladigimdan beri agrilar var, kafayi cevirirken bir isler becerdi zilli).  Bu siyatik denen sinirler omurgadan gelip ikiye ayrilip popomuzun icinden gecerek bacaklardan asagi uzaniyorlar. Vucuttaki en uzun sinirler.  Yaslilardan duyariz ya hep “siyatiklerim tuttu” diye, bizim de “derya kuzusu siyatiklerimi tuttu” durumumuz var galiba.  Rahatlatmak icin binbir numara yapiyorum, bana misin demiyor.  Bir nebze rahatlama saglayan tek sey kocambeyin masaji.  Simdi o da yok 😦

Neyse hep agridan sizidan mi bahsedecegim?  Kaderimse cekerim, ne yapalim, aglaya sizlaya son 1 ayi da tamamlayip bebegimi kucagima alip agrilardan kurtulacagim gunu bekleyecegim.  Bu hafta ebe randevumuz vardi, ona gittim, kocambey gelemedi, ilk defa yalniz gittim.  Siradan muayeneydi, pek bir sey olmadi, yine en heyecanli kismi doppler ile kalp atisi dinlemek oldu.  Gobegimi olcmek icin yatirdi beni ebe ama cok belim agridi oyle duz yatinca, neyse ki uzun surmedi.  Sordum bu agrilari, normal dedi.  Ne kadar aci icinde oldugumu goruyorlar, yine de fizik tedaviye yollamiyorlar.  Halbuki kocambeyin bilmeden etmeden kendince yaptigi masaj rahatlatici oluyor, fizik tedavide iki masaj yapsalar, internetten oradan buradan ogrendigim hareketler yerine yapmam gereken hareketleri gosterseler ne olurdu? Bu hafta burada oldugum icin isler aksadi ama eve dondugumuzde doktora mesaj atip bir fizik tedaviye yollayin noooolur diyecegim.  Isteyenin bir yuzu kara.

Iki randevumuz arasindaki 1 ayda 8 pound almisim, oha!  Thanksgiving falan derken biraz abarttim mi ne oldu bilmem ki?  Normalde haftada 1 pounddan 4 pound almam gerekiyordu.  Valla cok abarti yemiyorum, diyet de yapamayacagima gore?  Gerci bu reflu bazen oyle kotu oluyor ki, yemek yemek istemiyorum kotu yapacak diye.  Dun o yuzden ac yattim resmen, acim ama bir sey yiyesim gelmedi.  Refluyu de yadirgamiyorum, zavalli midem ne yapacagidi?  Hanfendi cogunlukla kici midir bacagi midir bir dayiyor ta bogrume!  Sag tarafa dayiyor daha cok, bir de sola dayasa midem artik “Benden pes, daha fazla dayanamayacagim” deyip agzimdan cikip gitmek isteyecek!  Reflunun verdigi his ise iste daha onceden bahsettigim bogazimda alev alev yanma hissi.  Ejderha mode on diyorum, agzimi acinca alev cikacakmis gibi hissediyorum cunku.  Icimdeki minik canavar iste bunlari yapiyor, bugun iyice kimil kimildi zaten, cilgin atiyor iceride!  Aman neyse ki kafasi asagida!  Bunca agri sizi rahatsizlik bir yana, en azindan normal doguma uygun bir pozisyonda diye seviniyorum, hareketleri yerinde diye seviniyorum.

Bu aralar bir de “Ya erkenden geliverirse?” korkusu yasiyorum, hele de yalniz oldugumda. Hala bir kasilma yasamis degilim, ebeye sordum, o hissettigim kasilma degilmis bebek ittiriyormus.  Regl sancisi gibi sanci hissediyor musun demisti, ilk defa randevumuzdan 1 gun once hissetmistim.  Bugun yine hissettim bir ara.  Cok enteresan oluyor.  Ayni yerde, ayni sekilde bir regl sancisi, banyoya kosup ped med arayasin geliyor!  Kadin kismisi olarak nasil sartlandiysak artik, bu agri ile “hijyenik kadin bagi(!)” iliskilenmis kafada, Pavlov’un kadini olmusuz.  “Aman kizim, baban gelmeden gelme” diyorum, hatta “Nereye geliyorsun, daha erken, otur oturdugun yerde” diyorum.  22sinde baby shower var, ondan sonra istedigi zaman gelebilir.  37. haftada (Aralik ortasi) bir randevumuz var, o zaman ultrason yapacaklarmis, heyo!!!  Bu 37. haftada artik “term” oluyor, yani bildigin olmus bebek oluyor.  37’den sonra gelebilir, daha once gelmesin bizdik.

Baby shower demisken, annemler baby shower favor olarak verecegimiz sekerleri almislar, bugun skypetan gosteriyorlardi, pek sirinler yav.  Ugur bocekliler var, biberonlular var, bebek arabalilar var, uc cesitten birer duzine almislardi.  Cok seviniyorum annemin gelisi yaklasti diye.  Beraber gezip tozamayacagiz bu gidisle ama azicik simartsin, mamalar yapsin o da yeter.

Dun yine butun gun bebek dersimiz vardi, bu seferki sirf dogum uzerineydi.  Bir onceki derse nazaran daha faydaliydi.  Yine cogu seyi biliyordum ama kadin doula/dogum kocu imis ve bizim hastanede pek cok dogum yaptirmismis, o yuzden insider info verebiliyordu.  Sonunda dogumda rahatlama teknikleri gosterdi.  Gecen seferki dersten sonra zaman kaybi diye dusunmustum, bunda pek oyle dusunmedim.  Videolar da gosterdi, degisik dogum cesitleri, epiduralli, epiduralsiz ve saire.  Genel kural, dogumun ilk kismini evde gecirin.  Kasilmalar agrilar baslayinca bir panikle hastaneye kosmaya gerek yok.  Sancilar 5 dakikada bir olup 1-2 saat oyle kaldiginda gidilecek hastaneye.  Sancilarin bu duzene girmesi de bayagi vakit alabiliyormus.  Kisiden kisiye degisiyor tabii ama o sureyi hastane odasinda gecirecegine evinin rahatliginda gecir diyorlar.  En guzeli de doldur kuvetini ilik suyla icinde yat diyorlar, olmadi ilik dus.  Su cok rahatlatiyormus.  Agrilar arasinda dinlenme firsati oluyormus ama agrilar geldiginde de iste cesitli hareketlerle falan rahatlatmaya calisiyorsun.  O arada ciyak ciyak bagirmaya gerek yok (dogumun herhangi bir esnasinda ciyak ciyak bagirmaya gerek yok aslen, enerjiyi bagirmak yerine duzgun nefes alip vermeye harcamak lazimmis).  Ama iste nefeslerde inleme turu nefes verisler olabiliyo rahatlamak icin.  Kocambey videoyu izlerken “Babani bir yere yollamamiz lazim” dedi.  Bugun bunu babama soyledim, “Beni iyi tanimis” dedi.  Bu yaz turkiye’deyken babamin artik iyice yaslanmis, cokmus babaanneme gittigimizde onu gordugunde nasil kendinden gectigini gorunce hak vermemek mumkun degil.  Cok hastalik hastasi, saglik konusunda fazla pimpirikli ve hassas, direkt tansiyonu cikti fena oldu.  Ben orada saatlerce inleyecegim, o kendinden gecer, benden once hastanelik olur vallahi.  Onu bizim arkadaslara yollamaya karar verdik.  Biz hastaneye giderken de eve geri gelir artik.

Bu dogum dersindeki herkesin yaninda hem esleri hem anneleri olacakmis dogumda, annesini yaninda istemeyen bir ben vardim.  Cok mu abartiyorum diye dusundum ama i ih, annem falan olmasin, dayanamaz kadin.  Epidural falan almayacagim icin transition kismi falan daha zorlu gecebilir, buna sahit olmasin kadin.  Dil de bilmiyor zaten, ne oldugunu anlamayip panik olmasin.  Bir de kocambeyle bas basa olmak istiyorum, ozel bir zaman sonucta.  O kadar derslere goturdum, egittirdim onu, dogumda ne yapacagini biliyordur artik!

Dogum konusunda teorik altyapim saglam ama pratige gelince ne olacak merak ediyorum.   Sezaryende cikmaz umarim ucumuz.  Sancilari cok mu kucumsuyorum, epiduralsiz yapma kararim cok mu sovalyece acaba bilmiyorum.  Ne bileyim.  Agrilarin gobek adim oldugu su gunlerde agrilardan endiselenmez oldum.  Kusturan mittelschmerz agrilarim oldu, ondan ne kadar kotu acaba, onu merak ediyorum.  Bir suru kadin yapiyor, ben de yaparim diyorum.  Umarim acilma, dogum hizli gelisir, oyle 34 saat surmez.  Kocambeyin calisma arkadaslarindan ikisi son bir ay icinde cocuklandilar, ikisinde de bayagi uzun ve zorlu bir surec olmus.  Ikisi de “doguran ben olmadigim icin memnunum” gibi laflar ediyorlar.  Kocamin gozunu korkutmayin laaannn!  Kontrol manyagi oldugum icin asiri stres yaparak dogumu yavaslatabilirim, kendimde o kapasiteyi goruyorum.  Onun icin kafa rahatlatici bir seyler bulmam lazim.  Bir tetris falan mi edinsem ne yapsam ahahah.

Bir yandan dogumu biz nasil gecirecegiz diye dusunuyorum, bir yandan da derya kuzum, baligim icin uzuluyorum.  Zavallim ikina ikina o daracik yerden cikacak, “dunyaya” gelecek, sok! sok! sok!  Neye ugradigini sasiracak yavrucak.  Onun yerinde olmak istemezdim 🙂  Dogduktan sonra bizim yerimizde olmak daha guzel, bizim yerimizde olunca onu sevip minciklayabiliyorsun cunku!

Bu hafta Sali ve Carsamba ust uste iki gun toplantilar var, onlar icin okumalari yapiyordum, cok zorlaniyorum konsantrasyonu saglamakta, okudugumu anlamakta.  Artik donem bitse de su toplantilari falan ardimda biraksam diyorum.  Bunlarla ugrasmak yerine bebise karyola bakmak istiyor canim cunku mesela!  Nesting instinctimi pek tatmin edemedik, kuduruyorum 🙂  Bir de birth plan yazmam lazim of.

Iyice uykum geldi, gidip yatayim artik.  Bakalim bu gece uyuyabilecek miyim dogru duzgun.

Reklamlar

2 thoughts on “Pain in the butt

  1. Hımm bak o doğum sancılarını çekerken, ıkınmamak için bağırıyo insan. Şahsen ben öyle yaptım. Doğum başladıktan sonra sustum ve çığlıgı baskıya çevirdim. Ama sezeryandan bin kat daha kolaydı, eminim sen de kolaylıkla kurtulursun…

    • Tabii simdi farazi konusuyorum ben, dogumdan sonra bakalim neler diyecegim. Ikiniasin gelirken ikinmamak icin kendini tutmak da zordur. Agrisi bagirmasi gozumde degil, sezaryen olmak zorunda kalmayayim da…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s