5. Ayimiz bitti ama ya gelecek?

Dun sabah cok moralim bozuktu gelen siddet haberleri yuzunden, ama sonra daha bir rahatladim.  Ha cok duygusaldim, lohusalik coktan bitmis olmasina ragmen aglayip durdum haberleri, tweetleri okudukca.  Insanlar biber gazi yuzunden gozlerini sildi, ben de onlarla duydugum gururdan.  Yasasinlar, varolsunlar.  Sabah “Bu kizi niye Turk vatandasi yaptik ki?” diye hayiflaniyordum, sonra “Daha hepten olmemisiz, gurur duy kizim yurtdaslarinla” dedim.  Neyse, olan biteni takipten biraz kopabildigimde gecen gun bir kismi ucan yazinin kalan kismini elden gecirdim, simdi de iki de fotograf ekleyip post ediyorum.  Ben simdi sosyal medyaya doneyim, gece gunduz bizde de kalmadi (sabah 2den beri uyumadim).

 

Kuzucuk kucağımda uyurken başladım telefonda yazmaya, umarım birkaç gün böyle uyurken yaza yaza biter de bir “5 aylık olduk!” yazısı olarak koyabilirim bloga. [yaziyi yazıp bitirmiştim, hala anlamadığım bir sebepten cogu uçtu. Geri kalanı bu. Cok gicik oldum. Silinenleri geri yazmaya hiç ugrasamayacagim.]

Bizden pek cok haber var ama daha heyecanlı haberler dostlarımızdan. Biri ikinci oğullarını kucaklarina aldı, nasıl tatlı bir bebis, 4.5 saatcik surmuş dogum. Onları dusundukce “İkinci? Hmm!” Diyorum. Birinciyi zor tutturduk, ikinci zor, yaşım da ilerlemiş olacak ama isterdim dogrusu. Ne zaman bilmiyorum, bu kadar küçük bebekle bir de yenidogan zor ama hemen olsa ikiz gibi büyürler de. Ay ne bileyim, annelik amnezisi böyle bir şey, bırak hamilelikteki rahatsızlıkları, dogum sancısını, ilk zamanlardaki perisanlikari, daha gecen hafta babası sehir disindayken huysuz bebisle gecen uykusuz geceleri bile unutuyorsun!!! Bir, bir buçuk ay sonra bir arkadas bebisi daha geliyor, ayrica benim de kocambeyin de liseden cancis arkadaslarımız ilerleyen aylarda ilk bebeklerini kucaklayacaklar. Bicirimin bir sürü akranı var dostlar sagolsun ama herkes farklı ve uzak yerlerde yaşıyor 😦 hepimiz birarada olsak ne güzel olurdu. Bizimki her limanda bir oyun arkadaşı olan bir bebek olacak!!!

Beşinci ayı bitirdik, hey maşallah! Kızım tam bir canavar modunda, fiziksel ve bilissel gelişimi tam olması gerektiği gibi. Bu bir haftadır biraz dertli, uykuları hafif, geceleri bazen huysuzluk ediyor, özellikle dalana kadar bayağı ugrastiriyor. Feci salya akıtıyor, dün eli “Ben karı istiyem!” modunda kulağına gitmeye başladı. Disetlerinde -hem altta hem ustte- hafif sertlik de var. Zaten eli veya elinde ne varsa agzindaydi, ama simdi emmek degil kasimak ana derdi. Dişler geliyor galiba!!! Hatta alttan ve üstten aynı anda bile gelebilir! Merakla bekliyoruz, cok çektirmeden gelsinler! Baltık kehribarindan kolye aldım, deney olsun diye, eğer iddia edildiği gibi dis çıkarma sürecini rahatlatırsa haber verir tavsiye ederim buradan. Bakalım göreceğiz! [iki gün denemeden sonra not: sürekli kullanamıyoruz, uykuda boynunda tutmayı riskli bulduğumdan. Uyanikken unutmazsam takiyorum. Şimdilik “Ay ne sirin oldu kolyeli kokoş!” dedirtmek dışında bir etkisi olmadı.]

Simdi biraz guncellemede bulunayim, ama bunlar son birkac hafta icinde olan seyler, yazmaya vakit bulamadigim. Hepsi dun olmadi yani 🙂

Bizim bizdik kedi Nazliyi kesfetti! Sabah uyanıp bebek odasindan çıktığımızda kapıda bekliyor oluyor kedi, önümüzden koştura koştura aşağı iniyor, mama treat vs. vereceğim diye. Bizimki de kucağımdan takip ediyor merakla. Bu meraklı takip uyanık olduğu ve kedikiz ortalıkta olduğu her an devam ediyor. Yerde matinda yatiyorsa onun olduğu tarafa donüyor, kedis yalanma vs. enteresanliklar yapiyorsa gülüyor hatta kahkaha atıyor. Bıraksan (ve becerebilse) kedicanin pesinden koşturacak resmen! Zavallı Nazlis, bu kızdan çekeceğin var! Emeklemeye basladigindan itibaren bittin sen!

Kuzucugun keşifleri kediyle sınırlı değil. Ayaklarini da kesfetti! Yattigi yerde ayaklarini dikip izlemeyi, ayaklarini elleriyle yakalamayi ve cekistirmeyi cok seviyor. Ayrica emzirirken, uykuya dalmadan once yan yatis pozisyonundayken ustte kalan ayağını uz [amanin amannn! Emip uyuması için yatırdım, yazmaya devam edecektim, seninki bir isyan etti! 2-3 aylikken oglenleri pek sık yaşadığımız acım, ama gazım olduğu için ememiyorum, ememedigim için uyuyamiyorum, gaz da çıkmıyor yukardan doldurmayinca” şeklindeki vicious cycle aglamalari geldi aklıma, o zamanları andıran bir sakinleştirmesi güç çıldırma yaşadı. Uykusu vardı ama uyuyamadi bir türlü. Gazı olunca alttan üstten çıkıyor bir sekilde, ondan degildi sanırım. Little tummys de verdim zaten, fayda etmedi. Memede yatmadı, kucakta salladım i ih. Meme haricinde uyuma sekli babada ergo’da. Ben de baby k’tan’a koydum, tak diye uyuyakaldi. Kucakta sıkıca sarilinca olmuyor da, taşıyıcıya girince hoop sakinles, uyu. Kesin dis yüzünden bu feryat figan!]

Dıyordum ki ayaklar… Emerken ayaklarını uzattigi taraftaki kolumun pazusuna dayiyor ayağını. Gece karyolasinda da yan donüyor uyurken, vücudu L seklinde olacak sekilde bacakları popodan kivirip karyolanin kenarlarına dayiyor. Uyanacak olursa poposuna pitpit vurup ssss sss diyorum, ayaklarını seyrederek dalıyor (Sansliysam! Sanssizsam, yan dönmesini tamamlayıp yuzustu donüyor, kafayı kaldırıp bakınmaya başlıyor ve tamamen uyanıyor).

Donmek demisken, artik yuz ustune donmeyi cok guzel yapiyor, hatta yuzustu uyuyor bile kafasini yana cevirip. Kafasini yataga gommediyse ellemiyoruz, dondurmeye calisinca uyaniyor cunku. Gunduz matinda yaptigini gormedim ama gece uyurken monitörden gördüm, yuzustunden sirtustune donuyor zorlanmadan ve uyanmadan. Donme isini tamamen kotardigini soyleyebiliriz. Artik normale bagladigi icin donme heyecaniyla uyanmiyor, gece karyolasinda bayagi hareketli takiliyor.

Bir sonraki calismasi emeklemek uzerine olacak, oluyor daha dogrusu. Gunduz matinda veya gece uyurken bile yuzustuyken debelenmeleri dizleri karnina cekmek, kicini kaldirmak, ayaklarini bir yere dayayip kendini ittirmek uzerine. Gobegini henuz yerden kaldiramadigi icin surunuyor, tam komando usulu. Ben asil oturmayi ogrensin istiyorum, malum oturmasi “baby led weaning”e gore katilara baslayabilmesi anlamina geliyor. Gecen gun yesil sogan verdik disini kasisin diye, sanirim o katilara gecis sayilmaz 🙂 Oturma biraz beceriyor, destekle. One egilmis vaziyette oturuslari şimdi, daha omurgayi dogrultamadi. Ama one egik de olsa destekleyen ellerimi birakinca saga sola devrilmeden takilabiliyor bir sure.

Bu aralar yeni bir adet gelistirdi. Normalde memede emerek uyurdu, gunduz uykularinda hep memede, emzirme yastiginda yatar, gece de iyice dalinca yatagina yatiririm devam eder uykusuna. Bu bir iki gundur (bu yaziyi yazmaya basladiktan sonra! Yukarida okuduguniz ilk ornegiydi) odasına cikiyoruz, emiyor karnini doyuruyor ama ondan sonra memeyi istemiyor. Ancak ben baby k’tan ya da babasi ergo ile kucakladigimiz zaman uyuyor. Sanırım sebebi uyku sinyallerini anlamayıp uyumaya çıkmakta geç kalmamız. Oynarken de bagirindigi için uykum geldi bagrınmasını ayirdedemiyorum esneme, göz kaşıma olmayınca.
Babasi aksamlari ergo ile uyutup yataga yatirabiliyor ama ben henuz baby k’tan veya ergo’dan cikarip yatirmayi beceremedim. Nasil uyanmadan cozecegim bilemiyorum.

Bebek tasiyicidan yataga geciremeyis sebeplerinden biri de agriyan bileklerim. Arkadaki toka ergo’da cok zorluyor bileğimi. Aylardir feci bilek agrisi yasiyorum, bazen bebegi kaldirmak bile iskence oluyor. De Quervain’s tendonitis mi ne diyorlar, oyle bir ismi var bu rahatsizligin, yeni annelerde gorulurmus. Bas parmak hareketlerini kisitlayici atel gibi bilek koruyuculari aldim ama takamiyorum ki! Insallah kalici bir hasar olmaz. Dogrusu -itiraf edeyim- iphone ve ipad icin tekrarladigim bas parmagi hareketleri de durumu kotulestiriyor olabilir.

Bu arada uyku konusunda bir iki not: gece hala nöbet sistemindeyiz, gecede 1 kere emmeye kalkıyor, onun dışında emzik ve pispisla geri uyuyor. 5:30-6 gibi uyanıyor malesef, o konuda bir şey yapamıyorum. Kaka rahatsızlığı ile uyanıyor, dolduruyor, altı degisince zaten tam uyanıklığa geçiyor. Acele bir kahvaltı yapıyorum ve kalktıktan 1-1bucuk saat sonra ilk gündüz uykusuna yatıyor.

Anneler gunu icin kendime hediyemden bahsedeyim konuyu degistirip. Anneler gununun kendisi bir sinir kriziyle basladi, ortaligi boka bulayan ve ne uyuyan ne aglamasini dindirebildigim zor bir bebekle. O gun hicbir sey yapmadik ozel (bir gun once bbqcuye gidip dana gibi yiyerek analigi kutladik). Ben bosalan sinirlerimle aglarken biraz molaya ihtiyacim oldugunu hissettim. Yani bir yari saat, bir saat kendimle bas basa, bebegi dert etmeden gecsin istedim. Hafta icinde ilk firsatta bir manikur pedikure gittim, mola niyetine, kendime hediye. En son gidisim baby showerimizdan onceki gundu, yani bebis gelmeden 1 hafta kadar once. Sonra o ayagimdaki ojeleri silip cikarmaya bile vaktim olmadi. Kis gunu kimse ayaklarimi gormuyor zaten, en son derdim de ayaklarimdi, tirnaklarim uzayip kesildikce ojeli kisimlar da yukari dogru cikti, tirnak uzamasiyla gitti o ojeler. Sonunda ojesiz kalmis ayak tirnaklarim hem mola ihtiyacimin hem de sonunda kendime biraz bakmanin sembolu olmustu. Tam hazirlandim (bebegi emzirmek ve sut sagip birakmak da dahil) cikacagim, kocambey “biz de gelelim, sen tirnaklarini yaptirirken biz de oradaki donmus yogurtcuda (frozen yogurt) otururuz, yogurt yeriz dedi. Ben de “hayir gelmeyin” dedim. Gelseler aklim kizda kalacak cunku, aman acikti mi, aman uykusu geldi mi, aman usudu mu? Evde gerekirse sutu var, odasinda babasinin ergo’sunda rahat uyuyor ve saire, kafam rahat birakabilirim.

[Yazinin gerisi uçmuş. Evimizi sattığımızdan, Haziran sonu dogu kıyısına taşınacağınızdan, hayatımda ilk defa işsiz kalacağimdan, saçlarımın daha az döküldüğünden, dogum oncesi -o zaman rejimle indiğim- kiloma döndüğümden (teşekkürler emzirme!) bahsetmiştim.]

Her seyde bir hayır vardır, stresli taşınma mevzularını bloga yansitmamak, yazıyı bebiskizimin maceralarına odaklamak belki de daha iyi oldu.

5 aydır hayat bir başka, ellerimde büyüdü, küçük bir insan oldu balığım. O dunyayı keşfettiği için cok heyecanlı, biz de o dünyayla tanışıyor, büyüyor, gelişiyor diye heyecanlıyız. Her gün ayrı bir macera. Kızım 6. ayını bitirdiği sıralarda büyük degisiklikler olacak onda fiziksel, mental, bilissel. Ailecek hayatımızda da büyük degisiklikler olacak. Her seyin güzel gitmesini umalım. Nice aylara hızına yetisemedigim zilli kızım!

yuzumu gozumu yolan eller. tirnaklar devamli uzuyor efendim, durduramiyoruz.

yuzumu gozumu yolan eller. tirnaklar devamli uzuyor efendim, durduramiyoruz.

ayaklar

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s