11 Ayin sultani

Minik kuzum 11 aylik oldu bugun.  1 ay sonra yasina girecek.  Dusununce inanilmaz geliyor, bucur dogdu da 11 ayi devirdi bile.  Gecen sene bu zamanlari dusunuyorum arada, Kaliforniya’daydik, karnim kocamandi, agrim coktu, devamli midem yaniyordu.  Emzirme koltugunu yatirip rahat edebiliyordum ancak, uykusuz geceler coktan baslamisti.  Bir yandan hamileligim hic bitmesin istiyordum, diger yandan da minigi cok merak ettigim icin bir an once gelsin istiyordum.  Her gun tekme sayiyordum, hareket etmiyorsa etsin diye ona tarkan dinletiyordum (evet, o yuzden simdi tarkan duydu mu basliyor oynamaya!!!)  Hareket etmezse stres oluyordum.  Bir an once hazirliklar tamamlansin istiyordum, bir an once annem gelsin, kiyafetler yikansin, odasi hazirlansin istiyordum, cunku her an gelebilirdi!

gobek1 IMG_2320

Simdi 11 aydir kollarimizda ama o hem icinde bulundugun ani sonsuza kadar yasamak istemek hem de bir an once buyudugunu, seninle konustugunu, daha cok sey becerebildigini, minik insanliktan cocukluga gectigini gormek istemek arasinda gidip geliyorum.  Yasadigimiz her anin gecip gittigini bilmek uzuyor beni.  10 aylik oldu! 11 aylik oldu! diye baslik atip yaziyorum sevincle, buyumesi muhtesem ama bir yandan da artik hic 2, 3, 4 aylik olmayacak, o gunler geldi gecti diye uzuluyorum.  Her ayin kendine gore zorluklari oldu, o zorluklar icinde tadina varamadik gunlerin, bazen o zamanlara geri donup uzuluyorum.  Yapacak bir sey yok, gecti o gunler.  Cok sizofren bir hal, hem bebegim 11 aylik oldu diye sevinmek hem de 2 aylik minicik halini ozlemek.

Gecen bir anne blogunda bir soz okudum: “Hours are long but years are short” yani “Saatler uzun, yillar kisa.”  Oyle dogru ki!  Gecenin ucunde ayilip iki saat boyunca her turlu pispisa, emzirmeye, yalvarmaya, sallamaya ragmen uyumayan bir bebek (son iki haftamizin hikayesi) uykusuzluktan geberen bir anne/babaya saatler hic gecmiyormus gibi hissettiriyor.  5ten sonra pek uyumuyorum, genelde uyanana kadar saat sayiyorum.  Simdi genelde duzgun bir sekilde 7de uyaniyor, ama kucukken 5:30-6-6:30 herhangi bir zamanda uyaniverirdi.  Ben de oturur monitorden onu izler, bir saat daha uyu, bir saat daha uyu diye saat sayardim!  Bu sonsuz gibi gecen saatleri minigim buyuyup ilkokula basladiginda hatirlayacak miyim acaba???

Balik kizimin ilk yasgunu yaklastikca iyice duygusallasiyorum boyle iste.  Onun disinda her zamanki telaselerimiz, tasinma hazirliklarimiz, sasan uyku duzeninin elinde oyuncak olusumuz var.  Ust tarafta azilarin yeri kabarmis, ufacik pitlamis bile olabilir.  Bu yuzden bu yaz Turkiye’de oldugu gibi cok zor daliyor, gunduz bir saat bogusmadan uyumuyor.  Bir sekilde idare ediyoruz ama kocambey de ben de perisan oluyoruz ha uyudu ha uyandi diye.  Gece iki kere emmeye kalkarsa “ooo, masallah” diyoruz, saat basi kalktigi da oldu zira.  Ona da yazik, dis bayagi can acitiyor olmali.  Bir de kabiziz.  Erik suyu/puresi, lifli gidalar, bol su, sitz banyosu, ne yapsak ise yaramadi, hatta sanki yaptiklarimiz daha kotu yapiyor.  Kakasini bir turlu yumusatamadik, yaparken zorlaniyor, gaz cikaramiyor ve bu da sanci yapiyor.  Artik doktora “biz pes ettik, erik ve su disinda bir sey onerin” demenin vakti geldi.

Ha bir de, sacimi kestirdim sonunda vakit bulup da. Banyo yapmak kolaylasti, kafam hafifledi ve sallayinca zipiri iki saniye mesgul edebiliyorum, altini degistirirken oldugu yerde yatmasini saglayabiliyorum saclarla. Ense hizasinda kut bir model, onleri sallaniyor ama cekebilecegi kadar degil.

Ocak’ta Kaliforniya’ya arkadaslarimizi ziyarete gidecegiz.  Once hem kuzey hem guneye gidecek sekilde dusunmustuk ama cok zor olacakti oyle, tasinmanin ardindan fazla kasmayalim dedik, cesitli sebeplerden guneyde karar kildik.  Kuzeydeki arkadaslarin hep bizim bicirdan bile kucuk bebekleri var, onlara misafir olmak zor olacakti.  Biz gece uyku vakti geldiginde ufak capli teror estiriyoruz da misafir oldugumuz yerlerde 😦 Minik bebekli arkadaslarimiza fazla yuk oluruz su halimizle malesef. Insallah Kuzey kaliforniya’ya da gideriz yakinda bir zaman, orayi da ozledim, oradaki arkadaslarimizi da ozledim, bu minik bebekleri gormek de istiyordum ama iste napalim…

Bebis icin ilk hazirladigimiz odasinin resimlerini hic paylasmamistim sanirim.  Artik o oda yok ama hafizamizda olacak hep.  Yeni evimizde ona yine guzel, ferah bir oda hazirlayabilecegiz neyse ki.  Bu 6 aylik yari gocebe halimizi de gulerek anariz.  Bu oturdugumuz daireyi hic sevemedik ama bebisimizin pek cok ilki (ilk adimlar!!!) burada oldugu icin burayi da hos hatirlayacagim kesin!

1 yas yazisi yazabilecek miyim vaktinde bilmiyorum, cunku 22 Aralik tasinma gunumuz, 1 Ocak dogum gunumuz.  Telase icinde dogum gununu kaynatmasak bari 🙂

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s