Evlendik

Bir “1. yas” yazisi bekliyordunuz degil mi?  Su siralar hala yeni evimizin heyecani, tasinma ve yerlesmenin telasesi gecmedigi icin soyle bir sakinlesip “kuzucigim 1 yildir kollarimda, 1 yildir anneyim” temali derin hislerin icine dalamadim.  Yani aslinda bir suredir o hisler icindeyim (bkz: bir onceki 11. ay yazisi) ama bu yazida onlari bir kenara koyayim simdi.

Once minik baliktan haberler: Canima okuyor!  Bir suredir ilk azilarin acisi icindeydi, usttekiler cikmisti, tam biraz rahata erer gibi olmustuk ki simdi de alttakiler geliyor. 11. dis (3. azi) azicik uc vermis bile, elimle yokladigimda oyle hissettim.  Ama emin olamiyorum cunku yoklamaya kalktigimda bicak gibi keskin on disleriyle hart diye isiriyor, kacak gocek yoklayinca hissettim sanki.  Usttekiler cikarken bu kadar kotu olmamisti, gece cok uyaniyordu, evet, ama gunduz bir sey farketmiyordu.  Simdi gunduz inanilmaz mizmiz oldu, devamli etegime yapisip emmek istiyor.  Emiyor, biraz rahatliyor ve yarim saat falan oynayip oyalanip yine yapisiyor.  Uzuluyorum yavrucak bunca aci icinde, boyle rahatsiz diye ama memeden baska ilacimiz yok, iyi ki emiyor hala.  Geceleri ayri hikaye. En fazla iki saat blok uyuyor. Saat 2:30a kadar falan emzirip yatirinca ugrastirmadan uyuyor ama ondan sonra zor.  Cogunlukla sabah saatlerini emzirme koltugumuzu yatirip kucak kucaga getiriyoruz.  Kucagimda bile zor daliyor, gunduz oldugu gibi emmek istiyor devamli.  Normalde emzik -emip doyduktan sonra- meme ile ayni sey onun icin, memeyi ceker emzigi verirsin uyur.  Simdi emzigi itiyor, almiyor, agzindan cikarip atiyor, ille meme istiyor.  Aci dindirmekte emzik meme kadar etkili degil galiba.

Gece uykularimizda -en azindan ilk uykuya dalma konusunda- bir duzelme oldu, o da gunduz uykularini 1e dusurerek oldu.  Eylul’den beri iki uyku uyuyordu, uyku kitaplarindaki model gibi 9-9:30am arasi ilk uykuya, 1-1:30pm arasi ikinci uykuya yatiyor, bir-bir bucuk saat arasi iki uyku uyuyordu.  Derken sabah uykusunu daha uzun uyumaya basladi, 2 saati gectigi oluyordu.  Ogleden sonra ise uyutmaya calisirken bogusuyordu benimle feci sekilde, sonunda uyudugunda ise 1 saati bulmaz olmustu. Sonra gece yatirmaya kalktigimizda bir turlu derin uykuya dalamiyor, hatta hoop diye ayilip 9lara 10lara kadar bizler sinir krizi gecirirken o gulup oynyordu. Baktim, normalde 18. ay civari tek uykuya dusulurmus ama bu davranislar tek uykuya hazir oldugunun emareleriymis.  Deneyelim, ne olacak dedik ve tek uykuya dustuk.

Sabah uykusunu giderek geciktirip ogleden sonra uykusunu iptal ettik. Su anda 11:30-1:30 2 saat bir uyku uyuyor.  Yavas yavas 12:30-1pm’e kaydirmaya calisacagiz uykuya yatis saatini cunku su anda 6 saat ayakta kaliyor 6:30da yatmaya gidene kadar, fazla yoruluyor.  Ama gece yatislari daha rahat oldu, sinir krizleri gecirten o “uyumicam da uyumicam” halleri kalmadi.  6:30-7pm arasi yatisa geciyoruz, 8’den once bir ara yatagina yatirmis oluyoruz. Sabahlari 7de uyaniyor.  Tabii o arada deliksiz uyudugu falan yok, su siralar iste disler yuzunden cok uyaniyor.

Bu uyku konusunda cok okudum, cok metodlari inceledim.  Bir iki kez Kim West (sleep lady) deneyesim oldu ama 2. gecede vazgectim, kuzumu aglatmayi hic kabul edemedim cunku.  Uyku egitimi gibi bir sey denemeye kalktigim(iz) nadir seferlerde ben cok stres oldum, bebek gereksiz yoruldu, sonunda “amaaan” deyip bosverdik.  Sonra su yazi serisine rastgeldim: link.  Link serideki ilk yaziya, altinda serinin diger 4 yazisinin linki var, sonra da bebek uykusu konusunda daha bir cok yaziya link var.  Bunlari okudukca iyice bir rahatladim.

Yapilan calismalara gore bebek dedigin gece uyanir, hele emen bebeklerin butun gece uyumasi diye bir sey yok.  Uyku egitmen(!)leri bu “butun gece uyuyan bebekler mitini yaratiyorlar.  Ha butun gece uyuyan bebekler yok mu? Var, bir iki ornegini ben biliyorum.  Ama istisna onlar.  Bir butun gece uyuyan bebege karsilik 100 gece en az bir kez uyanan bebek var. “normal”in ne oldugunu iyice kafana sokunca “bir seyleri yanlis yapiyorum” hissi, endisesi ortadan kalkiyor.  Keske kizim gece emmelerini birakip o miktari gunduz emseydi.  Bunu o istemedi, biz de “baby led” bir yola bas koydugumuzdan ona biraktik.  Bu bildigim iki ornekte de bebekler cok erken aylarda gece emmeyi birakmislardi.

Bebekler dis agrisi (disler en cok patlama sirasinda agri yapiyor ama aslinda 4-5. aydan itibaren alttan ittirmeye baslayan dislerin yaptigi surekli bir agri var), bilissel gelismeler, fiziksel beceriler vs. yuzunden uyaniyorlar.  Disiniz agrirken siz uyuyabilir misiniz?  Yeni, heyecan verici bir proje uzerine calismaya basladiginizda uykulariniz kacmiyor mu o projeyi dusunmekten? Bunlarinki de o sekilde uyuyamamalar; beyinleri, vucutlari oyle cilginca bir hizla gelisiyor, degisiyor, ogreniyor ki.  Bizimki yurumeye basladi, artik kosturuyor resmen.  Dans ediyordu, simdi kendi etrafinda donme (ve basi dondugu icin sarhos gibi dolanma), bacaklarimin arasindan gecip geri donup yine gecme gibi seyler yapiyor.  Oyuncaklari ve kitaplari ile iliskisi agzina goturme seklindeydi, simdi kitaplari acip resimlere bakiyor, bir o sayfayi bir bu sayfayi ceviriyor, bakiyor inceliyor.  Oyuncaklari ic ice koymaya calisiyor. Yuvarlak parcayi yuvarlak delige sokma (shape sorting toys denen oyuncaklar) gibi seylere kafa yoruyor (dogru deligi gosterirsem sokabiliyor).  Kedikiz Nazli’yi gorunce bagirdigi gibi kitaptaki hayvan resimlerine bagiriyor (bugun de camdan gordugu sincaba bagirdi) -hayvanlara tepkisi bu belli sevinc dolu bagiris.  Kediyi daha nazikce sevmeyi de ogreniyor -keske bunu daha hizli ogrense, kedicik beni her gun daha da sasirtan bir sabirla kesinlikle ters bir harekette bulunmuyor. Yetisemiyorum bazen, canavar kizim tutup sikiyor kuyrugunu kedicigin, ama o bir kere bile ne girladi, ne dis gosterdi, ne patisini kaldirdi, ne tirnaklarini cikardi.  Ben -BEN yani, sahibi, annesi- o kuyrugu oyle siksam direkt cort diye isirir ya da cizer beni, kedi oyle bir defansif kedi aslinda.  Bucur insan yavrusu sozkonusu oldugunda hemen fiyip kacma tek derdi.

Yavrucuk bu aralar mizmiz diyordum ya, iste bir sebebi de yazimin basliginda da mujdeledigim ev degistirme.  1 senelik omrunde 3. evi yavrucugun.  Bir onceki apartman dairemiz 2 odaliydi ve tiklim tikis esya doluydu.  Mumkun oldugu kadar yer acmistik kuzu hareket edebilsin diye ama cok guvenli bir hale getirememistik.  Ilk emeklemelerini, ilk adimlarini o dairede yapti minigim.  O daireyi pek cok sebepten hic sevmesek de bebegimizin 6 ayi orada gectigi icin hos anilari oldu.

Yer degisikligini oldugunca sok etkisi yaratmadan yapmaya calistik ama iki mekan arasinda cok fark oldugu icin yadirgadi.  Bu alisma surecinde biraz tedirgin oldu saniyorum, ozellikle gunduz meme isteme sikligi bu yenilikle, degisiklikle alakali diye dusunuyorum.  Alistigi ortamda hayatinin merkezi annesinden (benden yani) “acilmaya” baslamisti ozellikle ilk adimlarini ataliberi.  Onu salonda birakip “ben tuvalete gidiyorum hemen gelecegim” dedigimde piti piti arkamdan gelip beni tuvalette “basiyordu”! mesela.  Simdi ise gorus acisindan ciksam panik olur sanirim, cunku nerede olabilecegimi pek kestiremiyor olmali.  Ev uc katli, sirf ilk kati bile balikkizimin onceki dairede gezindigi alandan bayagi buyuk.  Dunyasi yenilendi ve genisledi, onu kesfedene kadar ana ussu (“ana”si yani) etrafinda olmak isteyecek guvende hissetmek icin.

Evimiz bir “row house,” Kaliforniya’daki evimizden bayagi farkli.  En sevdigimiz yanlarindan birisi sehrin merkezine yakinligi.  Evden cik iki sokak otede cok guzel restoranlar, cafeler, suparmarket falan var.  Kaliforniya’da yuruyus mesafesinde bir tek mahalle kutuphanesi ve park vardi, diger her sey araba ile ulasilacak mesafedeydi.  Sehir hayati guzel, bir de bahar gelip havalar isinsa oh, cok guzel olacak.  Sehirde tabii evler yayvan degil, azicik boyuna gidiyor arazi kiymetli oldugu icin.  Dedigim gibi 3 katli ev, bir de bodrum kati var. Ilk kat oturma odasi, kiler, mutfak ve yemek odasi, hepsi acik alan. Ikinci kat iki oda (calisma odasi, misafir odasi), banyo ve bir “den” denen “acik oda”.  Ucuncu kat “ebeveyin suiti” bir tarafi yatak odasi ve iki gomme dolap, banyo, diger tarfi da baska bir “den” -bebek odasi oldu orasi da.  Merdiven ine cika bayagi egzersiz yapacagiz!!!

Benim niyetim evi, ozellikle alt kati yerlestirirken biraz “montessori” stili kullanmakti, olabildigince yani.  Bebis butun ilk katta guvenli bir sekilde dolasabilsin istiyorum, o yuzden gerekli guvenlik onlemlerini almaya calisiyoruz. Prizleri tikadik, mutfagin alt dolaplarina, cekmecelerine istedigi gibi dokup sacabilecegi plastik vs. kirilmayacak seyler koyduk (o da cok seviyor bosaltmayi, bayagi oyaliyor onu o dolaplar). Lavabo alti deterjan dolabi, bir tek oraya bir bebek kilidi takacagiz (yapilacaklar listesinde).  Merdivenlere cok merakli, simdilik onlerini tikadik, erisimini engelledik ama bebek kapisi koyacagiz.  Kedi kapili bebek kapisi almamiz lazim, hahaha, bebek gecemesin ama kedi istedigi gibi gelsin gecsin seklinde!!  Salonda ikili koltugumuz fazla gelecekti, onu yukari cikarttik simdilik, herhalde orada kalacak cunku asagida cok kalabalik olacakti iri kanepelerimiz.  Salonun pencere onune bir kitaplik koyduk, yanina minderler yastiklar.  Kitaplikta raflarda bicirin oyuncaklari, kitaplari var.  O dokuyor, ben koyuyorum, o dokuyor ben koyuyorum.  Seviyor raftan alip oynamayi.  Biraz daha buyuyunce oraya bir de cocuk masa ve sandalyesi koyacagiz, resim yapar, oyun oynar.

Tasinma isinin kendisi cok kotu degildi.  Zorlanmadik degil ama olabilecek en iyi sekilde kotardik diye dusunuyorum bebekle.  Aylarca onceden kutulamamiz sozkonusu degildi, kizin duzenini uzun sure bozmak istemedik. Son 1 hafta yogun bir kutulama yaptik, aslinda son 3 gun.  Kutulari biz kapattik, bir tasima sirketi tasidi, yine biz acip yerlestirdik(-iyoruz demeli belki).  Tasindigimizin 2. gunu bir temizlik sirketinden 2 kisi geldi, evi bastan asagi temizlediler (hayatimda ilk defa evimi temizlettim baskasina).

Evde alan genis olunca bu 2 odali daireye tasinmamiza gore daha rahat oldu tabii.  Kutulari bir koseye yigip acip yerlestirebildik.  Yazin dairenin HER YERI kutuydu, adim atamiyorduk, popomuzu koyacak yer bile yoktu, kanepelerin ustu bile kutu doluydu.  Kutu aciyorsun, cikan seyleri koyacak yer yoktu!! Bu sefer cok cok daha rahat oldu.  Kitap kutulari var daha acilip kitapliga yerlestirilecek, banyoda da acilacak iki kutu var. Giysilerimizin bir kismi yerlesecek dolaplara.  Ama gundelik hayatimizi surdurebiliyoruz yerlestigimiz kadariyla, ihtiyacimiz olan seyler cikti yerlesti ve henuz acilmamis kutular ayak altinda degil.  Kuzucigim bu mizmiz, yapiskan modunda olmasa o dolanir oynarken biraz daha yerlestirme imkani olurdu ama pek izin vermiyor ben de acelem yok, ne yapayim diyorum.

Evde bir takim “is”ler var yapilacak, bakim, tadilat turu.  Onlar ya kocambeyin elinden opuyor ya da profesyonel cagirmamiz lazim.  Bu tur isler de hallolsa, aradan ciksa kafamiz rahatlasa iyi olur.  Kaliforniya’ya 10 gunluk gezimiz var, soylemistim, ondan once yapilsa bitse ama zor.  Neyse artik, yavas yavas.

Ocak’ta, Kaliforniya’ya gitmeden ufak bir “parti” yapalim diyoruz, brunch seklinde.  Burada cok cevremiz yok zaten ama olan cevremiz gelsin hem yeni yil partisi, hem “housewarming/yeni ev” partisi, hem de minigimin 1. dogumgunu partisi olur.  Kutlayacak cok sey var!!!  5 Ocak’i hedefliyoruz ama hic bir hazirlik yapiyor degiliz, hehehe.  Mizmiz bir bebekle ev sahipligi yapabilir miyim bilmiyorum ama ne olacak canim, en kotu ihtimalle bir pasta alir mum diker keseriz, yanina da cay-gazoz, oldu bitti.  Abartmayalim.  Bebis izin verirse mercimek koftesi, aztek kisiri (hehe, quinoa salatasi yani), borek falan da yapabiliriz ama bakalim.  Obur dairede bebis yattiginda hayat duruyordu bizim icin, yatak odasindan obur tarafa cok ses gitmedigi icin orada bir iki bolum dizi izliyorduk belki o kadar.  Ama simdi o uyuduktan sonra iki kat asagida mutfakta rahat rahat ertesi gun icin yemek hazirlayabilirim, mutfagi toplayabilirim.  Aksam yemegini yedikten sonra haldir huldur babasi onun altini ustunu degistirir, masal kitabi okurken ortaligi toplayip bulasiklari kaldirma telasi icinde kosturmama artik gerek yok (ama alismisim, bugun yine oyle yaptim).  Obur dairede isiklari kapatiyorduk, mutfakta ses cikaracak bir sey yapamiyorduk.  Simdi sadece 3. kat iptal, bir casus hassasligi ve dikkati ile banyoya girip, kapiyi kapatip dis fircalayabiliyoruz, sifon cekebiliyoruz.  Kuzu uyuduktan sonra dus alirsak uyanir mi uyanmaz mi emin degiliz, denemeye cesaret edemedik ama alt katta bir banyo daha var neyse ki.

Valla, boyle basi gozu ayri oynayan butunluksuz bir yazi oldu.  Ama evdi, tasinmaydi, disti, uykusuzluktu derken kafa bir milyon bende.  Bababey bu aksam arkadaslariyla cikti, o gelene kadar iki satir yazayim dedim o da gelmek bilmedi. Gelse de yatsam, uykum geldi iyice.  Acaba ben ne zaman bu zipiri birakip gece disari cikabilecegim, sinemaya en son Skyfall 007 izlemeye gitmistim, bir sonraki ne olacak acaba?

Herkese iyi geceler, guzel uykular, benim yerime de uyuyun!!!

Reklamlar

3 thoughts on “Evlendik

  1. Yeni evinizde gule gule oturun.
    Bu dis olaylari cok gozumu korkuttu. Kolay gelsin.
    Ve asil en onemlisi: IYI KI DOGDUN DERYAAAAA!

  2. Geri bildirim: The Wonder Weeks/ harika haftalar | Sapkadan Cikan Tavsanlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s