Cilginsapkacinin zavallilik halleri

Ay sonu geldi yine, 1 Temmuz kapida, “hee, bu hatun yine kizinin aydonumu icin yazi yaziyor” diyeceksiniz.  Bebeli yazilar icin kullandigim “icimdeki cocuk” kategorisi var mi bu yazi icin? Yok! Ne var? “Isyanim daglara” Yok yanlis oldu, bu sefer harbi bagira cagira ISYANIM DAGLARAAAA.  Ama yok cok da bagiramam, oho oho, bogazim agriyorrrrr!

Bu yazida kendimden bahsedecegim efenim, blogu cucenin teki esir aldi gitti ya.  Blog benim kisisel blogum, cocuk anne blogu degil ki.  Surada size bir “cocuk” hastaliginin elinde nasil perisan olup surundugumu anlatacagim.  Sonra da, madem kendimden bahsediyorum, is arama maceralarimdan bahsedeyim azicik.  (Blogu balikkiza kaptirdik mi yoksa, “hee, kuzudan bahsetmiyormus, geeec!” deyip gidenler var mi ki? Yine gelin, bir sonraki yazida da onun birbucukuncu yasgununu kutlariz hep beraber!)

En son hani kuzu 6. Hastalik olmustu, bayagi agir gecmisti ya.  Doktoru basta bunu el-ayak-agiz hastaligi (EAAH) zannettigi icin 6. hastalik oldugunu anlayana kadar EAAH hakkinda bayagi bilgilenmistik.  Onun da kapimizi calmasi uzun surmedi zaten.  Kresten not yolladilar, sinifinda iki yavruda gorulmus, iki gun sonra hoop bizimki de ateslenmis, gittim aldim.  EAAH oburune gore cooook daha rahat gecti, o ilk gun atesi yuksekti, ikinci gun hafif atese dondu ve el-ayak dokuntuleri basladi, ucuncu gun krese gidebilecek durumdaydi. Agzinda yara olmadi, o hayati bayagi zorlastiryor galiba.  Sinifinda hemen her cocuk gecirdi, ama hepsi farkli gecirdi, buyukler daha rahat atlatirken kucukler biraz hirpalandilar, zor atlattilar.

“Hani kendinden bahsedecegidin cilgin hanuuum, yine cocuuu anlativereyonnn?” He, cocugu anlatiyorum da, butun sucu ustune yikmak icin anlatiyorum, nioahahah. Bu hemen iyilesti, normale dondu, oh dedik, cunku babasi 5 gunlugune sehir disina gidiyordu konferansa.  Bir burun akintisi ve akinti sebepli oksuruk geldi sonra ama ates mates olmadi, her zamanki aktifliginde degisiklik olmadi, krese devam edebildi.  Lakin ben, hic beklemedigim bir sekilde, duvara toslamis gibi carpildim, yikildim kaldim!

Babayi yolladik, her sey de pek guzel gidiyordu.  Babasiyla zzzttt diye kayip uyuyuveren kuzu, kreste sadece 30 dakika uyumus ve yorgun olsa bile benimle uyumak bilmiyordu, o haric, buna baska yazida deginiriz.  Benimle ilgili olan kismi, aksamlari yemekten sonra yukari cikip, guzel guzel banyo-pijama-dis-meme-kitap-gule gule suna buna muhabbetlerimizi yaptiktan ve isiklari kapattiktan sonra asil mesaimin baslamasi.  Bir gece teeeeee 9a kadar uyumadi.  Kafalari yiye…yok yiyecektim degil biraz yedim. Insanin sinirleri celik olsa bir yerden sonra dayanmiyor ki.  Yanindan cikip banyoya gidiyorum sakinlesmek icin, arkamdan cilginca agliyor, daha fazla geriliyorum falan.  Bu aksam bogusmalari o bir gece cok kotu oldu ama onun disinda hemen her gece tekrar etti, en erken uyudugu 7:30, genelde 8i buluyordu.  Simdi bir de bu aksam bogusmalarinin pazartesi ve sali tekrarlarinda benim surunurcesine hasta oldugumu dusunun!  Ah yaziiik dediniz mi? Demediyseniz simdi deyin.

Haftasonu guzel gecti, yok parka gittik, yok arkadaslarimiz kahvalti-oyun’a geldiler, eglendik, iyi hos.  Pazartesi gunu sabahtan yine durum iyi, ben geceleri “aman uyanirsa duymazsam” diye cok iyi uyuyamadigimdan bir yorgunluk var ama “krese birakip geleyim, bir dus alir belki uzanirim yarim saat” dedim.  Cunku nedeeeen?  Cunku saat 1’de bir telekonferans ile is gorusmem var!  Ininin ininin inininiiiiiiin.  Toplantiya boyle taze, dingin girsem fena mi olur, tamam yuz yuze degil ama insanin sesinden de anlasilir yani.  Neyse, krese gittik, her zamanki gibi her sey, bay baay deyip ciktim. Artik arkamdan agladigi falan yok, lutfederse, oyundan basini kaldirirsa bir opucuk atabilir, el sallayabilir.  Cikip arabaya yururken daha, “Of harbi yorgunum, kesin biraz kestirmeliyim” diyordum.  Arabayi surerken ise “Ya, ehmm, belim agriyor hadi neyse de, kafam da hafif ucuyor mu?” dedim.  Uykusuzluktan baska bir seyler dondugunu anladim, kendimi eve attim.  5 saat bu eyaletin ehliyetini, yarim saat arabaya bu eyaletin kayit+plakasini, 1 saat eyalet icin gerekli egzos vs kontrollerin belgesini, 1 saat kadar da kendisini almak icin harcayarak edindigim “evinin sokagina istedigin kadar parkedebilirsin” cikartmasi sagolsun fildir fildir park yeri aramak zorunda kalmadan evin onune parkedip kendimi iceri attim (bu ugurda harcanmis nice dolarlari saymadim bak).

Ciktim hemen dus aldim, umuyordum ki dusu alinca kendime gelecegim.  Hatta agriyan belime de sicak suda soyle biraz masaj yaparsam belki o da rahatlardi.  Banyoya gir cik, i ih, daha bile kotu hissetmeye basladim.  Belim kopacak gibi agriyordu artik, bu ne beee?  Yani hamilelik doneminde cok kalca agrisi cektim, siyatik su bu.  Ama onlarda bu agrilari rahatlatacak bir pozisyon bulabiliyordum.  Soyle otursam veya boyle yatsam oh diyordum.  Bu agri imkani yok gitmiyordu. Ustune ustluk cilginca titriyordum, kollarim -ozellikle kollarim- cok cok usuyordu. Uzandim biraz, yarim saat uyuyayim dedim ama agri uyutmadi ki.  Kalktim kafa yavas yavas bir milyona yaklasiyorken dedim bir ates dusurucu alayim, etkisini tam 1 civari gosteriyor olsun.  Aldim, biraz gorusmeye hazirlik yaptim ama oturdugum yerde belim cok rahatsiz ediyor, ilac falan fayda etmedi ona.

Ha bu arada bir de kuzunun ateslenip hastalanma ihtimali var, burnu akiyor ya.  Oyle bir durumda gidip almamiz lazim ama benim gorusmem var, babasi sehir disinda.  Ogretmenine soylemistim, acil durum kontagimiz arkadaslarimizi arayin, onlar gelip alir ben isim bitince onlardan alirim demistim.  O arada arkadaslarla da guncellestik anlastik, meger onlarin kizi da yuksek atesli hasta degil miymis? -Pazar gunu bize oyuna gelenler bunlar bu arada!  Bu ufaklikla hastalik seyrimiz hep senkronize gitti, onun el ayak dokuntuleri cikti bende cikmadi.  Kresteki EAAH’ndan biz ikimiz de nasibimizi aldik yani.

Neyse, gorusmeyi yaptik, bitip kapattigim zaman bir “ohhhh” dedim, gittim asagi uzandim, bir usume bir terleme seklinde ilerleyen hastalik dizisinin bir yerinde biraz sizmistim galiba.  Sonra bir ilac daha attim, cocugu kreste birakacak degilim ya.  Araba kullanabilecek kafaya donene kadar atesi dusurmek gerekti.

Valla ciktim gittim cocugu kaptim geldim ama aslinda o halde araba kullanmasam daha iyiydi.  Yani kendimi veya cocugu tehlikeye atacak bir durumda degildim ama nasil anlatsam “normal” de degildim.  Neyse ki sag salim geldik eve.  Ertesi gun ateslenmemis olursa/krese gidecekse taksiyle gotururum diyordum, lakin sabah oyle beter bir haldeydim ki kapidan disari cikacak halim yoktu.  Nasil olsun ki? Butun gece belimin agrisindan bir o yana, bir bu yana donup bir turlu uyuyamamisim, hatta titreyip ortuye sarininca ter basmasi yuzunden ust bas degistirmek icin yataktan kalkmak zorunda kalmisim.  Boyle aksiyon dolu bir geceden sonra pazartesiye nazaran daha berbat bir halde, daha yuksek atesle gune basladim.  Arkadaslar yetisti imdadima, gelip aldilar goturduler, aksam da eve getirdiler kuzuyu.  “Yavrucuk evde kalsaydi, ne kastin krese yollayacagim diye?” diyen var mi aranizda?  Hahaha, ben bildigin surunuyordum yahu, benim minik canavar o halde ustume binip iiih ihhhhh derdi deh deh diyemedigi icin, oyle diyeyim.  Dur durak bilmiyor, aklina geldikce emmek ister ustelik, hastayken cok zor.  Kendine bakamazken bir de ufak cocukla ugrasmak cok cok cok zor.

Iste ikinci gun, sali gunu, ates ve bel agrim ful devam, bir de gun icinde ustune bas agrisi, oh mis.  Kuzuyu yollayip derdime dustum. Ilac atesi gecici bir sure dusuruyordu, yatarken belimin altina elektrikli sicak pedini koydum, abooov, iyi geldi ya la!  Nasil rahatlamisim var ya, ooyle sizmisim sicacik pedin tepesinde.  Sagladigi rahatlama surekli olmasa da oyle iyi geldi ki, cunku belim agridiginda bildigin bir dev beni omuzlarimdan ve bacaklarimdan tutmus camasir sikar gibi buruyor, belim de o arada kopuyor gibi bir his veriyordu.  Bas agrisi ise sabit yattikca sorun olmuyordu, kafam oynayinca agriyordu.  Ayaga kalkip yururken sanki “aman bebek uyanmasin” modundaymis gibi yavaaas yavaaas yuruyordum kafam sallanmasin agrimasin diye.  Istahim olmadigi icin kendimi beslemekle cok ugrasmadim, kraker mraker, fazlasi midemi bulandiriyordu.  Buzdolabinda kalinti yemekler vardi aslinda, ama buzdolabi kapagini acinca midem bulanip kapatiyordum, AAAaaaahhh, hos 1. trimester hatiralariiiiii. Hahaha, he yav he, cok hos!  Butun gun yattim, arada sizdim.  Ertesi sabah biz kalkmadan varmis olacakti kocambey, ucuslarinda falan sorun olmasin nnnoooogggluuugggggrrr diye dileklerde bulundum.  Aksam arkadaslar yavruyu getirince yemek yedir, banyo yaptir, yatir aktivitelerinin altindan nasil kalkacagimi dusunuyordum kara kara.  Bana guc veren tek dusunce “Hadi kizim, yapabilirsin bunu! Kuzu gelmeden ilaci at, iki gunluk falan diye pimpiriklenme ver cocugun onune yemegi, hizlica banyoyu yaptir, uyut.  Yarin kahvaltisini babasi yaptiracak, krese o goturecek, sen yayabileceksin!” Oldu.  Bir gece daha!  Aci yok Raki, aci yok!

Sonra bababey geldi, o da biraz nanemolla ama feci degil.  Kuzuyu devraldi, yavru baba-kres-memeler ucgeni icinde sekerken ben biraz dinlenip kendime gelebildim.  Bugun daha iyiyim ama ne vucudum aksamis ev islerini yapacak kadar ayaklanabildi, ne de kafam ciktigi milyonlardan is basvurusuna mesai harcayabilecek seviyelere inebildi.  Agrili vucutlu bir leyla olarak huzurlarinizdayim efenim, bu halde yat yat sikilacagim iki satir blog yazayim dedim.  Opsun sizi Zeki Muren, ben opersem siz de yataga dusersiniz heheh.

Bir “yalnizken hasta olmak” hikayemi eksi sozluge yazmistim vaktiyle, bayagi acinasi bir hikayeydi ve sukela da alirdi.  Simdi anliyorum ki, o hicbir sey degil.  Yalnizken hasta olmanin caresizligi bir basina deli fisek bir cocuktan sorumluyken hasta olmanin caresizligi yaninda bir hic.  Cocuk sen hastasin dinlemiyor ki, yiyecek, oynayacak, alti degisecek, emecek… Onceki hikayeme gore sansli oldugum sey arkadaslardi. Burada oyle her gik dediginde yetisecek cok dostumuz yok malesef ama iste bir tane var iyi ki, sagolsunlar varolsunlar.  Tabii kuzunun krese gidiyor olmasi ve gitmeyi seviyor olmasi da sansima, arkadaslar kapiya gelip hadi okula gidiyoruz dediginde oyle sasirma, garipseme, aglama, zirlama, direnme yapmadi.  Kuzucuk sagolsun, hastaligimin surungen donemini rahat rahat yasadim evde.  Son olarak -aslinda bunu direkt varsayiyoruz belki ama bu bir hata- balikkizimi bir “single parent” olarak yetistirmiyor olmak da sansima.  Yani tek basina cocuk buyutmek pek cok yonden cok zor da uzerine boyle “caresizlik” sosu boca edilince cok cok cok aci oluyor.  Bizimki birkac gunluk bir ayrilikti, malesef yanlis zamanda hastalandim.  Bababeyin ucagi bir gun sonraya olsa ne yapardim dusunmek bile istemiyorum.  “Feministligin de buraya kadarmis?” diyen olursa cevabim, “He gulum, buraya kadar!”

PS. Ay cok uzun oldu, yoruldum valla, is arama maceralarimi bir PS olarak gecistirecegim.  Cok yazacak bir sey yok zaten: uygun islere bak, her is icin ayri bir “cover letter” yaz, artik hep online olan basvuru sistemlerine mektubu, resume/ozgecmisini yukle ve orada genelde zrilyon tane olan soruyu cevapla.  Simdi boyle yazinca… dur ben bir is bulayim da “Akademiden sonra is hayati” diye kapsamli bir yazi yazayim.  Akademik is bulma islemlerinin de absurdlukleri var (coook) ama akademi disinda absurdluk otesi manasizliklar var. Gelecek hafta bir seyler belli olur herhalde, is basvurusu yapma belasindan bir an once kurtulmak istiyorummm.  Bana sans dileyin, dileyin ki telefonlarim iyi haberlerle calsin haftaya!

Abov saat 4 olmus, birazdan babasiyla yavrusu eve gelecekler!

Reklamlar

2 thoughts on “Cilginsapkacinin zavallilik halleri

    • Sagol Pelin’cim. Daha iyiyim ama atesten falan herhalde, sut kanali tikanmis hemen acmazsam mastit olabilir. Daha onceden kolayca acardim ama bu inatci cikti, calismalarim suruyor!
      Uc gorusmemden biri hayir oldu, ama aslinda acik kapi da birakiyorlar. Para bulup da pozisyon yaratacak duruma gelebilirlerse yeniden kapimi calacaklar galiba. Is arama bayagi cetrefilli is…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s